In de dagen die volgden heb ik afstand gedaan van alle fysieke dingen die mij met het backpackers-bestaan verbonden. Ik loop weer op schoenen, heb een lange broek aan, eet weer regelmatig en ben mijn bos met kroeshaar kwijt.

Wat over is, zijn de gedachten, daar kom je niet vanaf..

In Boedapest heb ik ook een reismaatje geadopteerd voor ‘de laatste etappe’, Ante. Die was met de auto vanuit Zagreb komen rijden. Erg fijn om weer een bekende te zien, daar had ik best naar uitgekeken. Het vertrouwde gevoel zorgde er voor dat ik de tijd in Boedapest meer als een vakantie (zoals we gewend zijn) ervaarde. In Boedapest hebben we een paar hele mooie, artistieke, barretjes gevonden waar de biertjes goedkoop waren en de caipirinha’s lekker. Daar kwam ik ook nog een hele enthausiaste barman tegen die me al zijn cocktails wilde uitleggen en laten proeven. Weer nachtburgermeester dus. Toen we ‘s ochtends ons hostel binnen kwamen waren onze Roemeense vrienden alweer wakker om ons van allerlei onzin (de geest van Michael Jackson?!?!) te voorzien voordat we gingen slapen.

Boedapest heeft naast barren ook een heleboel mooie gebouwen, bruggen, communistische standbeelden in een park en een boulevard langs de rivier. Ja, die hebben we ook gezien dus onze cultureel geïteresseerde kant’ is ook zeker bevredigd. Onze mama’s kunnen trots op ons zijn.

Na Boedapest zijn we doorgereden naar het, oh zo fijne, Zagreb. Na Groningen en Wageningen de derde uitvalsbasis van Ante. Vanaf nu is het afgelopen met al die crappy hostels, guesthouses en bungalows. Geen kakkerlakken meer onder mijn bed. Niet meer wachten om te douchen. Slapen in normale bedden. Gratis wassen. Fijne keuken zonder volle, stinkende, koelkasten. Ook geen leuke Scandinavische meisjes meer op mijn kamer, malle Roemenen, interessante Russen, dronken Engelsen of blowende Israeliërs. Stiekem weet ik dat ik het best ga missen.

Morgenvroeg cruisen we naar de kust. Dat is ultiem afkicken na al dat gereis. Het filmfestival van Motovun staat ook nog op de planning maar daarna moet ik toch echt weer terug naar Nederland. Jammer en erg leuk tegelijkertijd. Ik zie wel hoe het uitpakt. Tot gauw allemaal!

Ed.

Deze communistische marktpleintrots staat nu in een museum

Als ik terug ben in Nederland ga ik het leger in, wel op flipflops uiteraard..

Ante houdt er ook een bijzonder gedachtengoed op na..

Zagreb downtown vanuit de bergen. Mooi hè.

Vandaag ben ik aangekomen in Kiev, ben ik 8 Engelsen tegengekomen die met een ambulance op weg zijn naar Ulanbataar en heb ik overwogen om met ze mee te gaan. Wat een plan! Uiteindelijk toch maar besloten om morgenvroeg toch de trein naar Budapest te pakken. Hier hun SITE, ook een prachtig avontuur!

Ohja, UPDATE ROUTEKAART

En, 7855 + 1000 zet de teller op 8555 kilometer.

De afgelopen 4 dagen in de trein waren een avontuur op zichzelf. Ik ben, tot mijn verbazing, geen één buitenlander (lees: Europeaan) tegengekomen. Ja, wel Kazachstanen, Uzbeeken, Tatzikistaners, Azabadjanen en Kyrgynezen maar die spraken, gek genoeg, bijna geen Engels. Oké, een man die Duits sprak dan, Joseph, die had zelfs, naast zijn Russische, een Duitse nationaliteit. Hij werkte en woonde, ondanks het beroerde salaris, jetzt dreizich jahren in Sibirien, was het Duits net zo verleerd als ik en gaf dus nog steeds geen gevoel van; “Hé, een medereiziger..”.

4 dagen lang dus communiceren met handen, voeten, foto’s en tekeningen. Ik speelde kaartspelletjes die ik voor de helft begreep en vocht met zeeslag tegen een ander alfabet (Cyrillisch), dat zorgt trouwens absoluut voor een hele nieuwe demensie in het spel. Eten was er meer dan voldoende, mijn noodles en stokbrood met kaas stelden niks voor bij de gebraden kippen, broden, aardappels, het fruit, de worst en de kaas die mijn medereizigers de trein in sleepten. Er heerste een communistisch gevoel waarin alles van iedereen was. Dat werkte prima … in de trein.

Ook reisde er een hele oude vrouw mee, Babushka werd ze genoemd. Dat woord kende ik al, Ante had het me geleerd, in een hele andere context dat wel. Het betekend oma, daar laat ik het bij. Babushka had problemen met haar enkels waardoor ze bijna niet kon lopen. Dat was me al wel duidelijk geworden toen ik zag hoe ze de trein werd ingetakeld. Ze heeft de volle 4 dagen gelegen en gezeten met eens per dag een WC bezoek. Ik vond het prachtig om te zien hoe iedereen zich om dit oude vrouwtje bekommerde. Ik zelf moest er ook aan geloven, ondanks dat ze even goed Engels sprak als ik Russisch wist ze me toch aan het werk te zetten. Noodles kopen, thee zetten, schone handdoeken halen en afval wegbrengen. Ze heeft me een heleboel verteld, in het Russisch, daar verstond ik dus geen hout van. De andere reizigers zagen hier de grap wel van in en probeerden zo nu en dan wat te vertalen. Leuk mens, die Babushka.

Omdat met je handen en voeten praten best vermoeiend en oppervlakkig is heb ik ook veel gelezen. Ik was diep verzonken in George Orwell’s; 1984 toen de trein stopte voor een lange stop in Novosibirsk en we even naar buiten konden. Het stationsgebouw daar ziet er communistisch uit en om het nog mooier te maken werd er Russische marsmuziek gespeeld door de luidsprekers op het perron. Ik kon me, meer dan daarvoor, inleven in George Orwell’s meesterwerk.. Verder heb ik veel foto’s gemaakt. Hieronder een voorproefje, klik op de link’s voor de hele albums.

Genoeg geschreven, ik pak een bier (het is alweer avond pa, geen zorgen) en de kaart . Moskou -by night- verkennen, dat is veel interesanter dan deze PC..

Alaaf.

Edwin
*bedenk me met een heel dubbel gevoel dat ik over 2 weken weer in NL ben*

• Quote van de dag: “Beautifull women with high heels and fur“

• Foto’s: Trans Siberië Expres (Irkutsk > Moskou)

• Foto’s: Moskou

In totaal hebben we ongeveer 2000 kilometer gereden, daarvan was 150 over verharde weg. Al die andere kilometers gingen over zandpaden, stenenvlaktes, grasheuvels en door rivieren. Met bewondering keek ik toe hoe onze driver constant gefocust was op de ‘weg’ en de bus van links naar rechts liet slingeren zonder hem te laten kantelen. Af en toe werd ons pad geblokkeerd door schapen, geiten, kamelen, paarden of valken. Wanneer dat het geval was moesten we volledig vertrouwen op de kracht van de toeter.

Het slapen deden we in traditionele mongoolse gers, van die witte ronde tenten. Avondeten werd daar voor ons gekookt. Dat was 6 keer rijst met gedroogd schapenvlees en als uitzondering, eergisteren hutspot. Wat hutspot?! Ja, hutspot, met van die gestampte wortelen, aardappels en uien. Heerlijk! De enige keer douchen was 4 dagen geleden in een dorpsbadhuis.

Deze ‘tekortkomingen’ werden uiteraard volledig goed gemaakt door alle mooie dingen die we hebben gezien. Het uitzicht wat je op de mongoolse vlaktes hebt is geweldig. Zo ver kijken als je ogen kunnen met in de verte kuddes dieren, bergen, duinen of water. Water zien is trouwens verraderlijk omdat het in een boel van de gevallen om een luchtspiegeling gaat. De lucht in Mongolië is meestal felblauw, zonder wolken, waardoor je al gauw het idee krijgt dat je naar de zee zit te kijken. Uiteindelijk blijkt het dan toch een eindeloze zandvlakte te zijn.

De afgelopen week heb ik paardgereden en een kameel bestuurd. De kameel was niet zo blij met de circuskunsten die ik probeerde uit te halen en heeft me uiteindelijk van zijn rug afgegooid, vandaar die arm. Verder heb ik onze mongoolse driver overtuigd dat hij me moest laten rijden in zijn bus en heb ik een ventje, uit een gezin waar we sliepen, zo ver gekregen dat hij me zijn motor uitleende. Cruisen door de woestijn, supermooi!

Mongolië is absoluut een prachtig vakantieland. Cancel dus per direct je trip naar Griekenland, Frankrijk of Spanje en boek die ticket naar Ulanbataar. Alsof de tekst niet al genoeg was, HIER een overzicht van alle foto’s.

Jip, held!

Bijna vergeten: de inauguratie van de nieuwe, eerste ‘gekozen’, president..

Rond Beijing vind je de mooiste, onderhouden stukken. Er zijn verschillende manieren om deze plekken te bezoeken. Het kan bijvoorbeeld met een tour. Dat gaat ongeveer zo: ‘s Ochtends vroeg weg met 30 Chinezen en 10 andere toeristen in een bus om dan een uur later met zijn allen te ‘ooooh’ en ‘ahhhh’ te roepen als je elkaar verdringt om, stapje voor stapje, de muur te bewandelen. Niet helemaal mijn smaak, ik heb het dan ook iets anders aangepakt.

Zondagmiddag ben ik in Beijing in de bus gesprongen naar Myun, daar moest ik onderhandelen met een taxichauffeur die me naar Jinshanling zou brengen. 3 uur en een flinke storm later kwam ik daar aan en kon ik nog net voor 6 uur ‘s avonds een kaartje kopen om het gebied in te komen. Een flinke wandeling om bij het dichtsbijzijnde punt van de muur te komen en toen kwam ik erachter dat de muur toch niet was gebouwd om er vanaf de zijkant tegenop te klimmen. Na een flinke worsteling tussen mij en de muur lukte het dan toch en eindelijk kon ik van het uitzicht genieten. ‘Wauw, ik sta op de Chinese Muur’ was alles wat ik dacht. Ik droomde weg bij wat ik zag. Een half uur later ben ik gaan lopen richting Sinatai, een andere sectie 10 kilometer verder. Iedere 500 meter stond er een grote wachtoren.

Na een uur lopen begon het erg donker te worden en besloot ik om in de eerst volgende wachttoren mijn slaapplek te maken. Uiteindelijk eindigde ik op het dak, gewikkeld in mijn kleedje uit Bangkok, starend naar de sterren. Helemaal alleen en zo verschrikkelijk mooi.

Het slapen ging beroerd, ik heb ieder uur van de klok gezien, het was koud en de stenen waren hard. Om 4 uur ‘s ochtends vond ik het mooi geweest en at ik yoghurt met een banaan als ontbijt. Ik pakte mijn tas en begon weer aan mijn tocht richting Sinatai. Ik had verhalen gehoord over opdringerige verkopers op dit stuk van de muur maar die kwam ik niet tegen omdat ze waarschijnlijk nog sliepen. De enige mensen die ik heb gezien waren een aantal Chinezen die een soort van moderne slavenarbeid verrichtten, ze sjouwden zware stenen en zakken cement over de steile muur naar een groep bouwvakkers die aan het metselen waren.

Verderop werd het pad slechter en moest ik iedere stap bewust zetten om niet te vallen of uit te glijden. Met hoge trappen en diepe afdalingen slingerde de muur over de toppen van verschillende bergen. Prachtig. Wat een werk moest dat gekost hebben. 4 uur na vertrek kwam ik aan in Sinatai. Daar kwam ik een visser tegen die me wel wilde brengen naar Myun, een goede vangst voor de beste man. Vanaf daar weer in de bus naar Beijing. Tevreden onder de douche in het hostel na een ruwe nacht en een hike met geweldige uitzichten.

De volgende morgen moest ik vroeg op. Mijn trein vertrok om 7:45 naar Ulanbataar, de hoofdstad van Mongolië. Wat een reis. 30 uur in totaal waarvan 8 uur om de grens over te komen en 10 uur door de woestijn. Prachtig wakker worden en zo ver kijken als je ogen kunnen. Werkelijk niets wat je gezichtsveld in de weg staat. Grijnzend hing ik uit het raam van de trein, starend naar wilde paarden, kamelen en af en toe een nomadenkamp. Totdat we door een enorme stofwolk reden en de hele gang van de coupe was gehuld in een gele wolk van fijn zand, dat vond de conducteur niet zo’n leuke grap. Het raam moest dus weer dicht.

Op het moment dat ik begon te twijfelen of er nog wel een einde zou komen aan al het niets begon het landschap te veranderen. Het werd groener en er was meer te zien. Huizenblokken, indstrie, telefoon- en electriciteitspalen. Achter de volgende berg doemde een stad op. Vanuit de verte deed het me denken aan een enorm cowboydorp in het midden van de woestijn.

Nu ben ik dus in Ulanbataar. Ik slaap hier vanavond in een woonhuis wat is omgebouwd tot een klein hostel. De eigenaar heb ik nog niet gezien, zijn zoontje van 14 heeft me binnen gelaten. Op dit moment pas ik op 4 kleine kinderen, die zitten in een soort van kast televisie te kijken. Gezellig dus. Nu wat uitrusten en dan ga ik morgen op stap met een missie en kijk ik wat voor moois hier te beleven is..

Foto’s:

• Slapen op de Chinese Muur en de hike tussen Jinshanling en Sinatai
  
• Treinreis tussen Beijing en Ulanbataar

Het inloggen, schrijven en publiceren gaat dramatisch hier dus vandaag geen fancy linkjes verwerkt in de tekst, niet eens een update van de rechter-zijbalk en al helemaal geen voorproefjes met foto’s op de frontpage. Gewoon keihard klikken dus.

Calcutta – 25 mei 2009
(Storm!)
http://picasaweb.google.com/jansen.edwin/CalcuttaIndia02#slideshow/

Shanghai – 4 juni 2009
(Medische check / Maglevtrein / Stadsleven / Skyline)
http://picasaweb.google.com/jansen.edwin/ShanghaiChina#slideshow/

Beijing – 10 juni 2009
(Tianamensquare / Gek eten / Verboden stad / Summer palace)
http://picasaweb.google.com/jansen.edwin/BeijingChina#slideshow/

Hier in Beijing loop je bijvoorbeeld onder straten door, in plaats van over te steken tussen het drukke verkeer, het metrosysteem werkt fantastisch en de architectuur is verbluffend. Daarnaast de winkelstraten met alle grote merken, prachtige winkels en enorme beeldschermen aan de muur. Wat dat betreft lopen ze hier voor op Nederland.

De eerste dag in Beijing was best appart. Het was de dag na de ‘verjaardag’ van de Tiananmenopstand in 1989. Het plein van de Hemelse Vrede ligt vlak bij het hostel waar ik nu slaap dus daar ben ik als eerste naar toe gegaan. Eigenlijk is het niet meer dan een enorm open plein met een monument, een Chinese vlag en een poort maar dat het waarde voor de mensen hier is blijkt wel uit het feit dat er dagelijks duizenden Chinezen naar toe komen. Ook zie je er veel toeristen maar die komen vooral dan weer kijken naar de rondkijkende Chinezen.

Het plein heeft 7 in-/uitgangen die stuk voor stuk streng worden bewaakt door ongeveer 15 politieagenten. Ze controleren iedereen. Je moet je paspoort laten zien, je tas gaat door een röntgenapparaat met expolsievensniffer en je wordt gefouilleerd. Overal staan grote borden met dingen die verboden zijn; “Dangerous articles are prohibited” sprong er voor mij uit. Op het plein zelf stonden -schat ik- ongeveer 150 agenten verdekt opgesteld en ook liepen er veel ‘touristen’ rond die met portofoons met elkaar communiceerden.. Die dag ben ik in totaal ongeveer 10 keer gevraagd om mij te legitimeren en 2 keer heb ik moeten verklaren dat ik géén journalist was. Ik hoef denk ik niet uit te leggen dat ik dit geheel geboeid onderging..

Gelukkig bleek de ‘verscherpte aandacht’ van korte duur. Nu kan ik weer normaal en ongestoord rondlopen. Beijing is mooi, er is veel te doen. Van de Verboden Stad tot dagtours naar de Chinese muur en van het eten van koeienmagen, schorpioenen en andere bizarre gerechten tot koffie drinken in een megaluxe Starbucks. Ik vermaak me prima dus.

In het hostel waar ik nu ben gebeuren maffe dingen. 4 dagen geleden werd er een Japanse jongen opgepikt om in quarantaine geplaatst te worden, hij had koorts. Gisteren kwam hij weer terug, fris als een hoentje met mooie verhalen over zijn belevenissen. Uiteindelijk kwam de koosts gewoon door een verkoudheid en had hij genoten van de goede verzorging van de lieve zusters in het ziekenhuis.. Idee? Hier in China krijgt de Varkensgriep erg veel aandacht, een boel mensen lopen dan ook met monddoekjes over straat.

Ik kijk dus mijn ogen uit hier in Beijing en geniet met volle teugen. Ondertussen ben ik ook alweer bezig met een volgende bestemming. Ik zat te denken aan iets met grote groene vlaktes en cruisen in een Landrover..

Vanmorgen ben ik, na een 13 uur durende treinreis, aangekomen in Beijing. 7 uur heb ik met mijn hoofd op een klaptafeltje geslapen en de andere 6 uur heb ik uit raam gestaard naar afwisselend; rauwe industrie, heuvels met gras, enorme woonflats in het midden van niets en graanvelden. Net mijn tas uitgepakt en straks duik ik de stad in. Rondstruinen op het plein van de Hemelse Vrede waar weinig Chinezen zich de Tiananmen-opstand herinneren. De propagandamachine werkt.

Dit klinkt wat negatief allemaal maar zo voelt het niet, in ieder geval niet voor mij. Ik ben wat pessimistisch. Wat de gemiddelde Chinees denkt, daar kom ik niet achter. De meeste mensen hier spreken net zo beroerd Engels als dat ik Chinees spreek. Moeilijk communiceren dus. Toch is het reuze interessant om rond te kijken in een wereld zoals deze.

Op het eerste gezicht lijkt Shanghai erg op een moderne Europese stad; brede schone winkelstraten met bekende merken, enorme reclame borden, hoge kantoorgebouwen, grote banken, dure hotels, McDonald’s en KFC. Niets onbreekt maar als je goed kijkt en van dichtbij, dan worden de verschillen duidelijk. Hoe de mensen zich de metro inproppen bijvoorbeeld, een -doorsnee- kruispunt dat wordt gecoördineerd door 5 mannen met fluitjes, een vader, een moeder met één kind aan de hand, 30 dezelfde winkels in één straat en dat mensen eerst achterom kijken voordat ze het woord ‘government’ of ‘communism’ laten vallen. Daarnaast zijn ze hier in China verschrikkelijk goed in het controleren en sturen van grote groepen mensen (wat wil je ook, met zo’n populatie). Dit werd me vannacht erg duidelijk toen ik op het treinstation aankwam waar ieder spoor zijn eigen terminal/vertrekhal had. Ik waande me op een vliegveld.

De eerste week in Shanghai was behoorlijk wennen na al dat gereis door India en Nepal. Het was bijzonder om weer ‘normaal’ te douchen, laat staan warm water op mijn hoofd, dat was meer dan 2 maanden geleden. Shanghai is, met ongeveer 20 miljoen inwoners, een behoorlijk geciviliseerde stad, dat kun je wel zeggen. Ik heb er 9 dagen rondgezworven. Prachtig. Gegeten op de raarste plekken en van ene verbazing in de andere vallen terwijl ik struinde door de stad. ‘s Avonds ‘thuiskomen’ in een leuke jeugdherberg met invloeden vanuit echt alle uithoeken van deze aardbol. Chinees bier wordt geschonken in 0,5 liter flessen dus dat werkte sfeerverhogend.

Maar nu dus Beijing, dat is wat ‘cultureler’ dan Shanghai, heb ik me laten vertellen door een Mexicaan en 3 Amerikaanse meisjes. Ik ben benieuwd. Hier wil ik ongeveer een week blijven voordat ik weer doorreis. Ik heb een primitiever oord in gedachte maar daarover later meer.