7 nachten in de Gobi.

Mijn haar zit vol met stof, mijn shirt stinkt, mijn arm doet pijn en ik heb zin in eindelijk een goede maaltijd. Een paar uur geleden ben ik weer aangekomen in Ulanbataar na een week te hebben doorgebracht in de Gobiwoestijn. Het dieet wat ik volgde was voornamelijk gebasseerd op Snickers, noodles, rijst met gedroogd schapenvlees, gefermenteerde kamelenmelk, water en thee met sinasappelsap. We cruisten met 8 backpackers, 1 gestoorde Italiaan, 2 dikke Mongoolse drivers en een vrouwelijke gids in Russische, 4×4, busjes over desolate vlaktes. Fantastisch.

In totaal hebben we ongeveer 2000 kilometer gereden, daarvan was 150 over verharde weg. Al die andere kilometers gingen over zandpaden, stenenvlaktes, grasheuvels en door rivieren. Met bewondering keek ik toe hoe onze driver constant gefocust was op de ‘weg’ en de bus van links naar rechts liet slingeren zonder hem te laten kantelen. Af en toe werd ons pad geblokkeerd door schapen, geiten, kamelen, paarden of valken. Wanneer dat het geval was moesten we volledig vertrouwen op de kracht van de toeter.

Het slapen deden we in traditionele mongoolse gers, van die witte ronde tenten. Avondeten werd daar voor ons gekookt. Dat was 6 keer rijst met gedroogd schapenvlees en als uitzondering, eergisteren hutspot. Wat hutspot?! Ja, hutspot, met van die gestampte wortelen, aardappels en uien. Heerlijk! De enige keer douchen was 4 dagen geleden in een dorpsbadhuis.

Deze ‘tekortkomingen’ werden uiteraard volledig goed gemaakt door alle mooie dingen die we hebben gezien. Het uitzicht wat je op de mongoolse vlaktes hebt is geweldig. Zo ver kijken als je ogen kunnen met in de verte kuddes dieren, bergen, duinen of water. Water zien is trouwens verraderlijk omdat het in een boel van de gevallen om een luchtspiegeling gaat. De lucht in Mongolië is meestal felblauw, zonder wolken, waardoor je al gauw het idee krijgt dat je naar de zee zit te kijken. Uiteindelijk blijkt het dan toch een eindeloze zandvlakte te zijn.

De afgelopen week heb ik paardgereden en een kameel bestuurd. De kameel was niet zo blij met de circuskunsten die ik probeerde uit te halen en heeft me uiteindelijk van zijn rug afgegooid, vandaar die arm. Verder heb ik onze mongoolse driver overtuigd dat hij me moest laten rijden in zijn bus en heb ik een ventje, uit een gezin waar we sliepen, zo ver gekregen dat hij me zijn motor uitleende. Cruisen door de woestijn, supermooi!

Mongolië is absoluut een prachtig vakantieland. Cancel dus per direct je trip naar Griekenland, Frankrijk of Spanje en boek die ticket naar Ulanbataar. Alsof de tekst niet al genoeg was, HIER een overzicht van alle foto’s.

Jip, held!

Bijna vergeten: de inauguratie van de nieuwe, eerste ‘gekozen’, president..

Slapen op de muur en met de trein door de woestijn.

Frankrijk de Eiffeltoren, Amerika het Vrijheidsbeeld en Nederland Madurodam. Zo heeft ieder land wel een bouwerk wat staat voor de nationale trots. In China hebben ze het beter aangepakt, daar hebben ze geen monument, standbeeld of museumpje maar een enorme muur. Die heet dan ook, niet voor niets, The Great Wall. Geschat is hij ongeveer 6000 kilometer lang, gemiddeld 5,5 meter hoog en minstens 2 meter breed. Deze muur gaat door dalen en over bergen. Niet zigzaggend maar recht over de toppen. Prachtig om te zien.

Rond Beijing vind je de mooiste, onderhouden stukken. Er zijn verschillende manieren om deze plekken te bezoeken. Het kan bijvoorbeeld met een tour. Dat gaat ongeveer zo: ’s Ochtends vroeg weg met 30 Chinezen en 10 andere toeristen in een bus om dan een uur later met zijn allen te ‘ooooh’ en ‘ahhhh’ te roepen als je elkaar verdringt om, stapje voor stapje, de muur te bewandelen. Niet helemaal mijn smaak, ik heb het dan ook iets anders aangepakt.

Zondagmiddag ben ik in Beijing in de bus gesprongen naar Myun, daar moest ik onderhandelen met een taxichauffeur die me naar Jinshanling zou brengen. 3 uur en een flinke storm later kwam ik daar aan en kon ik nog net voor 6 uur ’s avonds een kaartje kopen om het gebied in te komen. Een flinke wandeling om bij het dichtsbijzijnde punt van de muur te komen en toen kwam ik erachter dat de muur toch niet was gebouwd om er vanaf de zijkant tegenop te klimmen. Na een flinke worsteling tussen mij en de muur lukte het dan toch en eindelijk kon ik van het uitzicht genieten. ‘Wauw, ik sta op de Chinese Muur’ was alles wat ik dacht. Ik droomde weg bij wat ik zag. Een half uur later ben ik gaan lopen richting Sinatai, een andere sectie 10 kilometer verder. Iedere 500 meter stond er een grote wachtoren.

Na een uur lopen begon het erg donker te worden en besloot ik om in de eerst volgende wachttoren mijn slaapplek te maken. Uiteindelijk eindigde ik op het dak, gewikkeld in mijn kleedje uit Bangkok, starend naar de sterren. Helemaal alleen en zo verschrikkelijk mooi.

Het slapen ging beroerd, ik heb ieder uur van de klok gezien, het was koud en de stenen waren hard. Om 4 uur ’s ochtends vond ik het mooi geweest en at ik yoghurt met een banaan als ontbijt. Ik pakte mijn tas en begon weer aan mijn tocht richting Sinatai. Ik had verhalen gehoord over opdringerige verkopers op dit stuk van de muur maar die kwam ik niet tegen omdat ze waarschijnlijk nog sliepen. De enige mensen die ik heb gezien waren een aantal Chinezen die een soort van moderne slavenarbeid verrichtten, ze sjouwden zware stenen en zakken cement over de steile muur naar een groep bouwvakkers die aan het metselen waren.

Verderop werd het pad slechter en moest ik iedere stap bewust zetten om niet te vallen of uit te glijden. Met hoge trappen en diepe afdalingen slingerde de muur over de toppen van verschillende bergen. Prachtig. Wat een werk moest dat gekost hebben. 4 uur na vertrek kwam ik aan in Sinatai. Daar kwam ik een visser tegen die me wel wilde brengen naar Myun, een goede vangst voor de beste man. Vanaf daar weer in de bus naar Beijing. Tevreden onder de douche in het hostel na een ruwe nacht en een hike met geweldige uitzichten.

De volgende morgen moest ik vroeg op. Mijn trein vertrok om 7:45 naar Ulanbataar, de hoofdstad van Mongolië. Wat een reis. 30 uur in totaal waarvan 8 uur om de grens over te komen en 10 uur door de woestijn. Prachtig wakker worden en zo ver kijken als je ogen kunnen. Werkelijk niets wat je gezichtsveld in de weg staat. Grijnzend hing ik uit het raam van de trein, starend naar wilde paarden, kamelen en af en toe een nomadenkamp. Totdat we door een enorme stofwolk reden en de hele gang van de coupe was gehuld in een gele wolk van fijn zand, dat vond de conducteur niet zo’n leuke grap. Het raam moest dus weer dicht.

Op het moment dat ik begon te twijfelen of er nog wel een einde zou komen aan al het niets begon het landschap te veranderen. Het werd groener en er was meer te zien. Huizenblokken, indstrie, telefoon- en electriciteitspalen. Achter de volgende berg doemde een stad op. Vanuit de verte deed het me denken aan een enorm cowboydorp in het midden van de woestijn.

Nu ben ik dus in Ulanbataar. Ik slaap hier vanavond in een woonhuis wat is omgebouwd tot een klein hostel. De eigenaar heb ik nog niet gezien, zijn zoontje van 14 heeft me binnen gelaten. Op dit moment pas ik op 4 kleine kinderen, die zitten in een soort van kast televisie te kijken. Gezellig dus. Nu wat uitrusten en dan ga ik morgen op stap met een missie en kijk ik wat voor moois hier te beleven is..

Foto’s:

• Slapen op de Chinese Muur en de hike tussen Jinshanling en Sinatai
  
• Treinreis tussen Beijing en Ulanbataar