Beeldmateriaal

Vraag me niet hoe, hoe lang het duurde en hoeveel Yuan het me heeft gekost maar het is me gelukt. De eerste foto’s van China en de laaste foto’s van de storm in Calcutta heb ik het internet op weten te duwen. Vooral aandacht voor de eerste 2 foto’s in de map Shanghai, die zijn interessant..

Het inloggen, schrijven en publiceren gaat dramatisch hier dus vandaag geen fancy linkjes verwerkt in de tekst, niet eens een update van de rechter-zijbalk en al helemaal geen voorproefjes met foto’s op de frontpage. Gewoon keihard klikken dus.

Calcutta – 25 mei 2009
(Storm!)
http://picasaweb.google.com/jansen.edwin/CalcuttaIndia02#slideshow/

Shanghai – 4 juni 2009
(Medische check / Maglevtrein / Stadsleven / Skyline)
http://picasaweb.google.com/jansen.edwin/ShanghaiChina#slideshow/

Beijing – 10 juni 2009
(Tianamensquare / Gek eten / Verboden stad / Summer palace)
http://picasaweb.google.com/jansen.edwin/BeijingChina#slideshow/

De tijd vliegt.

Bijna 5 maanden op reis, inmiddels alweer 2 weken in China en het is dag nummer vijf hier in Beijing. Wat een prachtstad. Absoluut anders dan Shanghai. Cultureler, dat zeker maar toch ook erg modern. Het verbaast me zo dat deze grote steden hier zo ver zijn qua ontwikkeling van de infrastructuur en allerlij vormen van entertainment. Je vind het overal in terug.

Hier in Beijing loop je bijvoorbeeld onder straten door, in plaats van over te steken tussen het drukke verkeer, het metrosysteem werkt fantastisch en de architectuur is verbluffend. Daarnaast de winkelstraten met alle grote merken, prachtige winkels en enorme beeldschermen aan de muur. Wat dat betreft lopen ze hier voor op Nederland.

De eerste dag in Beijing was best appart. Het was de dag na de ‘verjaardag’ van de Tiananmenopstand in 1989. Het plein van de Hemelse Vrede ligt vlak bij het hostel waar ik nu slaap dus daar ben ik als eerste naar toe gegaan. Eigenlijk is het niet meer dan een enorm open plein met een monument, een Chinese vlag en een poort maar dat het waarde voor de mensen hier is blijkt wel uit het feit dat er dagelijks duizenden Chinezen naar toe komen. Ook zie je er veel toeristen maar die komen vooral dan weer kijken naar de rondkijkende Chinezen.

Het plein heeft 7 in-/uitgangen die stuk voor stuk streng worden bewaakt door ongeveer 15 politieagenten. Ze controleren iedereen. Je moet je paspoort laten zien, je tas gaat door een röntgenapparaat met expolsievensniffer en je wordt gefouilleerd. Overal staan grote borden met dingen die verboden zijn; “Dangerous articles are prohibited” sprong er voor mij uit. Op het plein zelf stonden -schat ik- ongeveer 150 agenten verdekt opgesteld en ook liepen er veel ‘touristen’ rond die met portofoons met elkaar communiceerden.. Die dag ben ik in totaal ongeveer 10 keer gevraagd om mij te legitimeren en 2 keer heb ik moeten verklaren dat ik géén journalist was. Ik hoef denk ik niet uit te leggen dat ik dit geheel geboeid onderging..

Gelukkig bleek de ‘verscherpte aandacht’ van korte duur. Nu kan ik weer normaal en ongestoord rondlopen. Beijing is mooi, er is veel te doen. Van de Verboden Stad tot dagtours naar de Chinese muur en van het eten van koeienmagen, schorpioenen en andere bizarre gerechten tot koffie drinken in een megaluxe Starbucks. Ik vermaak me prima dus.

In het hostel waar ik nu ben gebeuren maffe dingen. 4 dagen geleden werd er een Japanse jongen opgepikt om in quarantaine geplaatst te worden, hij had koorts. Gisteren kwam hij weer terug, fris als een hoentje met mooie verhalen over zijn belevenissen. Uiteindelijk kwam de koosts gewoon door een verkoudheid en had hij genoten van de goede verzorging van de lieve zusters in het ziekenhuis.. Idee? Hier in China krijgt de Varkensgriep erg veel aandacht, een boel mensen lopen dan ook met monddoekjes over straat.

Ik kijk dus mijn ogen uit hier in Beijing en geniet met volle teugen. Ondertussen ben ik ook alweer bezig met een volgende bestemming. Ik zat te denken aan iets met grote groene vlaktes en cruisen in een Landrover..

Gecontroleerd China..

Via aan flinke omweg (lees: inloggen via een proxyserver in zuid-Amerika) ben ik nu toch in staat om mijn website te openen en een verslag online te zetten. Hier gaat dat dus net even anders dan in de rest van de wereld. Het internet wordt gefilterd door een speciale firewall van de overheid -waar je niet omheen kunt- en websites als Youtube, Hotmail, Google, WordPress, FlickR en Twitter zijn gecensureerd of helemaal niet toegankelijk. Van harte welkom dus in het communistische en flink gecontroleerde China, laat ze het niet lezen..

Vanmorgen ben ik, na een 13 uur durende treinreis, aangekomen in Beijing. 7 uur heb ik met mijn hoofd op een klaptafeltje geslapen en de andere 6 uur heb ik uit raam gestaard naar afwisselend; rauwe industrie, heuvels met gras, enorme woonflats in het midden van niets en graanvelden. Net mijn tas uitgepakt en straks duik ik de stad in. Rondstruinen op het plein van de Hemelse Vrede waar weinig Chinezen zich de Tiananmen-opstand herinneren. De propagandamachine werkt.

Dit klinkt wat negatief allemaal maar zo voelt het niet, in ieder geval niet voor mij. Ik ben wat pessimistisch. Wat de gemiddelde Chinees denkt, daar kom ik niet achter. De meeste mensen hier spreken net zo beroerd Engels als dat ik Chinees spreek. Moeilijk communiceren dus. Toch is het reuze interessant om rond te kijken in een wereld zoals deze.

Op het eerste gezicht lijkt Shanghai erg op een moderne Europese stad; brede schone winkelstraten met bekende merken, enorme reclame borden, hoge kantoorgebouwen, grote banken, dure hotels, McDonald’s en KFC. Niets onbreekt maar als je goed kijkt en van dichtbij, dan worden de verschillen duidelijk. Hoe de mensen zich de metro inproppen bijvoorbeeld, een -doorsnee- kruispunt dat wordt gecoördineerd door 5 mannen met fluitjes, een vader, een moeder met één kind aan de hand, 30 dezelfde winkels in één straat en dat mensen eerst achterom kijken voordat ze het woord ‘government’ of ‘communism’ laten vallen. Daarnaast zijn ze hier in China verschrikkelijk goed in het controleren en sturen van grote groepen mensen (wat wil je ook, met zo’n populatie). Dit werd me vannacht erg duidelijk toen ik op het treinstation aankwam waar ieder spoor zijn eigen terminal/vertrekhal had. Ik waande me op een vliegveld.

De eerste week in Shanghai was behoorlijk wennen na al dat gereis door India en Nepal. Het was bijzonder om weer ‘normaal’ te douchen, laat staan warm water op mijn hoofd, dat was meer dan 2 maanden geleden. Shanghai is, met ongeveer 20 miljoen inwoners, een behoorlijk geciviliseerde stad, dat kun je wel zeggen. Ik heb er 9 dagen rondgezworven. Prachtig. Gegeten op de raarste plekken en van ene verbazing in de andere vallen terwijl ik struinde door de stad. ’s Avonds ‘thuiskomen’ in een leuke jeugdherberg met invloeden vanuit echt alle uithoeken van deze aardbol. Chinees bier wordt geschonken in 0,5 liter flessen dus dat werkte sfeerverhogend.

Maar nu dus Beijing, dat is wat ‘cultureler’ dan Shanghai, heb ik me laten vertellen door een Mexicaan en 3 Amerikaanse meisjes. Ik ben benieuwd. Hier wil ik ongeveer een week blijven voordat ik weer doorreis. Ik heb een primitiever oord in gedachte maar daarover later meer.