Vanochtend vroeg (04:00) ben ik aangekomen in Moskou. Een trip van 4 dagen en 4 nachten vanuit Irkutsk, via 5185 kilometer spoor, naar Moskou. Dat zet de kilometerteller (die loopt vanaf Shanghai) nu in totaal op 7855. Een beste afstand dus en als ik op de kaart kijk ligt Nederland ineens erg dichtbij, wat zeg ik, op steenworp afstand. De wereld wordt erg klein van al dat gereis..
De afgelopen 4 dagen in de trein waren een avontuur op zichzelf. Ik ben, tot mijn verbazing, geen één buitenlander (lees: Europeaan) tegengekomen. Ja, wel Kazachstanen, Uzbeeken, Tatzikistaners, Azabadjanen en Kyrgynezen maar die spraken, gek genoeg, bijna geen Engels. Oké, een man die Duits sprak dan, Joseph, die had zelfs, naast zijn Russische, een Duitse nationaliteit. Hij werkte en woonde, ondanks het beroerde salaris, jetzt dreizich jahren in Sibirien, was het Duits net zo verleerd als ik en gaf dus nog steeds geen gevoel van; “Hé, een medereiziger..”.
4 dagen lang dus communiceren met handen, voeten, foto’s en tekeningen. Ik speelde kaartspelletjes die ik voor de helft begreep en vocht met zeeslag tegen een ander alfabet (Cyrillisch), dat zorgt trouwens absoluut voor een hele nieuwe demensie in het spel. Eten was er meer dan voldoende, mijn noodles en stokbrood met kaas stelden niks voor bij de gebraden kippen, broden, aardappels, het fruit, de worst en de kaas die mijn medereizigers de trein in sleepten. Er heerste een communistisch gevoel waarin alles van iedereen was. Dat werkte prima … in de trein.
Ook reisde er een hele oude vrouw mee, Babushka werd ze genoemd. Dat woord kende ik al, Ante had het me geleerd, in een hele andere context dat wel. Het betekend oma, daar laat ik het bij. Babushka had problemen met haar enkels waardoor ze bijna niet kon lopen. Dat was me al wel duidelijk geworden toen ik zag hoe ze de trein werd ingetakeld. Ze heeft de volle 4 dagen gelegen en gezeten met eens per dag een WC bezoek. Ik vond het prachtig om te zien hoe iedereen zich om dit oude vrouwtje bekommerde. Ik zelf moest er ook aan geloven, ondanks dat ze even goed Engels sprak als ik Russisch wist ze me toch aan het werk te zetten. Noodles kopen, thee zetten, schone handdoeken halen en afval wegbrengen. Ze heeft me een heleboel verteld, in het Russisch, daar verstond ik dus geen hout van. De andere reizigers zagen hier de grap wel van in en probeerden zo nu en dan wat te vertalen. Leuk mens, die Babushka.
Omdat met je handen en voeten praten best vermoeiend en oppervlakkig is heb ik ook veel gelezen. Ik was diep verzonken in George Orwell’s; 1984 toen de trein stopte voor een lange stop in Novosibirsk en we even naar buiten konden. Het stationsgebouw daar ziet er communistisch uit en om het nog mooier te maken werd er Russische marsmuziek gespeeld door de luidsprekers op het perron. Ik kon me, meer dan daarvoor, inleven in George Orwell’s meesterwerk.. Verder heb ik veel foto’s gemaakt. Hieronder een voorproefje, klik op de link’s voor de hele albums.
Genoeg geschreven, ik pak een bier (het is alweer avond pa, geen zorgen) en de kaart . Moskou -by night- verkennen, dat is veel interesanter dan deze PC..
Alaaf.
Edwin
*bedenk me met een heel dubbel gevoel dat ik over 2 weken weer in NL ben*
- Quote van de dag: “Beautifull women with high heels and fur“
- Foto’s: Moskou
