Afkicken in Kroatië

Vanuit Kiev ben ik naar Boedapest gereisd, ook een prachtige stad. Weer ongeveer 1000 kilometer met de trein. In Boedapest kwam ik terecht in een bijzonder hostel wat werd gerund door 2 Roemenen -ze werkten er pas 3 dagen- die de stad dus absoluut niet kenden. Ze werkten niet helemaal legaal in het hostel, een leuk vakantiebaantje voor de zomer zeg maar. Als de inspecitie kwam dan waren ze reizigers. Zo werkt dat daar.

In Boedapest heb ik ook een reismaatje geadopteerd voor ‘de laatste etappe’, Ante. Die was met de auto vanuit Zagreb komen rijden. Erg fijn om weer een bekende te zien, daar had ik best naar uitgekeken. Het vertrouwde gevoel zorgde er voor dat ik de tijd in Boedapest meer als een vakantie (zoals we gewend zijn) ervaarde. In Boedapest hebben we een paar hele mooie, artistieke, barretjes gevonden waar de biertjes goedkoop waren en de caipirinha’s lekker. Daar kwam ik ook nog een hele enthausiaste barman tegen die me al zijn cocktails wilde uitleggen en laten proeven. Weer nachtburgermeester dus. Toen we ’s ochtends ons hostel binnen kwamen waren onze Roemeense vrienden alweer wakker om ons van allerlei onzin (de geest van Michael Jackson?!?!) te voorzien voordat we gingen slapen.

Boedapest heeft naast barren ook een heleboel mooie gebouwen, bruggen, communistische standbeelden in een park en een boulevard langs de rivier. Ja, die hebben we ook gezien dus onze cultureel geïteresseerde kant’ is ook zeker bevredigd. Onze mama’s kunnen trots op ons zijn.

Na Boedapest zijn we doorgereden naar het, oh zo fijne, Zagreb. Na Groningen en Wageningen de derde uitvalsbasis van Ante. Vanaf nu is het afgelopen met al die crappy hostels, guesthouses en bungalows. Geen kakkerlakken meer onder mijn bed. Niet meer wachten om te douchen. Slapen in normale bedden. Gratis wassen. Fijne keuken zonder volle, stinkende, koelkasten. Ook geen leuke Scandinavische meisjes meer op mijn kamer, malle Roemenen, interessante Russen, dronken Engelsen of blowende Israeliërs. Stiekem weet ik dat ik het best ga missen.

Morgenvroeg cruisen we naar de kust. Dat is ultiem afkicken na al dat gereis. Het filmfestival van Motovun staat ook nog op de planning maar daarna moet ik toch echt weer terug naar Nederland. Jammer en erg leuk tegelijkertijd. Ik zie wel hoe het uitpakt. Tot gauw allemaal!

Ed.

Deze communistische marktpleintrots staat nu in een museum

Als ik terug ben in Nederland ga ik het leger in, wel op flipflops uiteraard..

Ante houdt er ook een bijzonder gedachtengoed op na..

Zagreb downtown vanuit de bergen. Mooi hè.

Kiev, 8 Engelsen met een mooi doel..

Dag Azië, dag Rusland, dag mooie vrouwen op hoge hakken in cocktailjurkjes, dag leuk Amerikaans meisje, dag dertig Duitsers, dag babushka, dag Julia, dag Macha, dag Elena, dag Natasha, dag duur hostel, dag mooie metro, dag hotpants, dag wodka, dag klote-alfabet, dag prachtige nachtclub, dag Peter de verschrikkelijke, dag Lenin, dag Kremlin, dag boos kijkende agenten, dag mooie auto’s met zwaailichten, dag dronkenlappen in het park, dag lange roltrappen, dag Moskou, dag …

Vandaag ben ik aangekomen in Kiev, ben ik 8 Engelsen tegengekomen die met een ambulance op weg zijn naar Ulanbataar en heb ik overwogen om met ze mee te gaan. Wat een plan! Uiteindelijk toch maar besloten om morgenvroeg toch de trein naar Budapest te pakken. Hier hun SITE, ook een prachtig avontuur!

Ohja, UPDATE ROUTEKAART

En, 7855 + 1000 zet de teller op 8555 kilometer.

Москва (Moskou), 7855 km per trein.

Vanochtend vroeg (04:00) ben ik aangekomen in Moskou. Een trip van 4 dagen en 4 nachten vanuit Irkutsk, via 5185 kilometer spoor, naar Moskou. Dat zet de kilometerteller (die loopt vanaf Shanghai) nu in totaal op 7855. Een beste afstand dus en als ik op de kaart kijk ligt Nederland ineens erg dichtbij, wat zeg ik, op steenworp afstand. De wereld wordt erg klein van al dat gereis..

De afgelopen 4 dagen in de trein waren een avontuur op zichzelf. Ik ben, tot mijn verbazing, geen één buitenlander (lees: Europeaan) tegengekomen. Ja, wel Kazachstanen, Uzbeeken, Tatzikistaners, Azabadjanen en Kyrgynezen maar die spraken, gek genoeg, bijna geen Engels. Oké, een man die Duits sprak dan, Joseph, die had zelfs, naast zijn Russische, een Duitse nationaliteit. Hij werkte en woonde, ondanks het beroerde salaris, jetzt dreizich jahren in Sibirien, was het Duits net zo verleerd als ik en gaf dus nog steeds geen gevoel van; “Hé, een medereiziger..”.

4 dagen lang dus communiceren met handen, voeten, foto’s en tekeningen. Ik speelde kaartspelletjes die ik voor de helft begreep en vocht met zeeslag tegen een ander alfabet (Cyrillisch), dat zorgt trouwens absoluut voor een hele nieuwe demensie in het spel. Eten was er meer dan voldoende, mijn noodles en stokbrood met kaas stelden niks voor bij de gebraden kippen, broden, aardappels, het fruit, de worst en de kaas die mijn medereizigers de trein in sleepten. Er heerste een communistisch gevoel waarin alles van iedereen was. Dat werkte prima … in de trein.

Ook reisde er een hele oude vrouw mee, Babushka werd ze genoemd. Dat woord kende ik al, Ante had het me geleerd, in een hele andere context dat wel. Het betekend oma, daar laat ik het bij. Babushka had problemen met haar enkels waardoor ze bijna niet kon lopen. Dat was me al wel duidelijk geworden toen ik zag hoe ze de trein werd ingetakeld. Ze heeft de volle 4 dagen gelegen en gezeten met eens per dag een WC bezoek. Ik vond het prachtig om te zien hoe iedereen zich om dit oude vrouwtje bekommerde. Ik zelf moest er ook aan geloven, ondanks dat ze even goed Engels sprak als ik Russisch wist ze me toch aan het werk te zetten. Noodles kopen, thee zetten, schone handdoeken halen en afval wegbrengen. Ze heeft me een heleboel verteld, in het Russisch, daar verstond ik dus geen hout van. De andere reizigers zagen hier de grap wel van in en probeerden zo nu en dan wat te vertalen. Leuk mens, die Babushka.

Omdat met je handen en voeten praten best vermoeiend en oppervlakkig is heb ik ook veel gelezen. Ik was diep verzonken in George Orwell’s; 1984 toen de trein stopte voor een lange stop in Novosibirsk en we even naar buiten konden. Het stationsgebouw daar ziet er communistisch uit en om het nog mooier te maken werd er Russische marsmuziek gespeeld door de luidsprekers op het perron. Ik kon me, meer dan daarvoor, inleven in George Orwell’s meesterwerk.. Verder heb ik veel foto’s gemaakt. Hieronder een voorproefje, klik op de link’s voor de hele albums.

Genoeg geschreven, ik pak een bier (het is alweer avond pa, geen zorgen) en de kaart . Moskou -by night- verkennen, dat is veel interesanter dan deze PC..

Alaaf.

Edwin
*bedenk me met een heel dubbel gevoel dat ik over 2 weken weer in NL ben*

• Quote van de dag: “Beautifull women with high heels and fur“

• Foto’s: Trans Siberië Expres (Irkutsk > Moskou)

• Foto’s: Moskou

Иркутск Сиби́рь (Irkutsk – Siberië)

…toen ik de tweede ochtend wakker werd kwam ik uit een hele, hele diepe slaap, ik dacht nog: “vannacht heb ik het allerfijnst geslapen van de hele maand en dat in een trein..”. Nadat ik wat helderder werd en mijn slaapdronkenheid wat wegzakte begon ik na te denken over het ‘waarom’ van dit fijne gevoel tijdens het wakker worden. Ineens herinnerde ik me de Russin die ik tijdens een nachtelijk WC-bezoekje tegen het lijf was gelopen. Ze had me gevraagd of ik zin had om mee te gaan naar haar coupé, “Waarom niet?” had ik gedacht. Na daar te zijn aangekomen had ze haar dochtertje (11) wakker gemaakt om voor ‘vertaler’ te spelen. Tijdens een grappig gesprek hadden we ‘even’ 5 whisky’s gedronken. Geproost in het Russisch, “na zdorovje”. Foto’s van haar familie, foto’s van de mijne. Russische liedjes. En daarna gingen we samen op stap om te kijken of de restaurantwagon nog open was. Die was dicht, logisch om 01:00 ’s nachts, dus maar weer terug naar haar coupé voor een nachtmutsje. Daar weer aangekomen ging de Russin op zoek naar de flessen whisky, die stonden niet meer waar ze hadden gestaan. “Waar konden ze zijn?” dacht ik. Op dat moment wees de Russin, fluisterend-hard-lachend, naar het stapelbed waar dochterlief deed alsof ze sliep. Slimme meid. Dat de Russin niet zo gemakkelijk uit het veld te slaan was bleek wel toen ze een fles wodka uit haar handtas toverde. Die hebben we samen opgedronken terwijl zei me probeerde te leren tellen in het Russisch. Ik kan me geen cijfer meer herinneren. Uiteindelijk terug in mijn eigen coupé zakte in diep weg in mijn bed en dommelde ik weg op het geluid van de voortdenderende trein, geen wonder dus dat ik zo heerlijk had geslapen…

Lada 4x4, wat een prachtbak!

Nikita's homestay, hier heb ik geslapen.

Baikalmeer, in gezwommen, verschrikkelijk koud!

7 nachten in de Gobi.

Mijn haar zit vol met stof, mijn shirt stinkt, mijn arm doet pijn en ik heb zin in eindelijk een goede maaltijd. Een paar uur geleden ben ik weer aangekomen in Ulanbataar na een week te hebben doorgebracht in de Gobiwoestijn. Het dieet wat ik volgde was voornamelijk gebasseerd op Snickers, noodles, rijst met gedroogd schapenvlees, gefermenteerde kamelenmelk, water en thee met sinasappelsap. We cruisten met 8 backpackers, 1 gestoorde Italiaan, 2 dikke Mongoolse drivers en een vrouwelijke gids in Russische, 4×4, busjes over desolate vlaktes. Fantastisch.

In totaal hebben we ongeveer 2000 kilometer gereden, daarvan was 150 over verharde weg. Al die andere kilometers gingen over zandpaden, stenenvlaktes, grasheuvels en door rivieren. Met bewondering keek ik toe hoe onze driver constant gefocust was op de ‘weg’ en de bus van links naar rechts liet slingeren zonder hem te laten kantelen. Af en toe werd ons pad geblokkeerd door schapen, geiten, kamelen, paarden of valken. Wanneer dat het geval was moesten we volledig vertrouwen op de kracht van de toeter.

Het slapen deden we in traditionele mongoolse gers, van die witte ronde tenten. Avondeten werd daar voor ons gekookt. Dat was 6 keer rijst met gedroogd schapenvlees en als uitzondering, eergisteren hutspot. Wat hutspot?! Ja, hutspot, met van die gestampte wortelen, aardappels en uien. Heerlijk! De enige keer douchen was 4 dagen geleden in een dorpsbadhuis.

Deze ‘tekortkomingen’ werden uiteraard volledig goed gemaakt door alle mooie dingen die we hebben gezien. Het uitzicht wat je op de mongoolse vlaktes hebt is geweldig. Zo ver kijken als je ogen kunnen met in de verte kuddes dieren, bergen, duinen of water. Water zien is trouwens verraderlijk omdat het in een boel van de gevallen om een luchtspiegeling gaat. De lucht in Mongolië is meestal felblauw, zonder wolken, waardoor je al gauw het idee krijgt dat je naar de zee zit te kijken. Uiteindelijk blijkt het dan toch een eindeloze zandvlakte te zijn.

De afgelopen week heb ik paardgereden en een kameel bestuurd. De kameel was niet zo blij met de circuskunsten die ik probeerde uit te halen en heeft me uiteindelijk van zijn rug afgegooid, vandaar die arm. Verder heb ik onze mongoolse driver overtuigd dat hij me moest laten rijden in zijn bus en heb ik een ventje, uit een gezin waar we sliepen, zo ver gekregen dat hij me zijn motor uitleende. Cruisen door de woestijn, supermooi!

Mongolië is absoluut een prachtig vakantieland. Cancel dus per direct je trip naar Griekenland, Frankrijk of Spanje en boek die ticket naar Ulanbataar. Alsof de tekst niet al genoeg was, HIER een overzicht van alle foto’s.

Jip, held!

Bijna vergeten: de inauguratie van de nieuwe, eerste ‘gekozen’, president..

Slapen op de muur en met de trein door de woestijn.

Frankrijk de Eiffeltoren, Amerika het Vrijheidsbeeld en Nederland Madurodam. Zo heeft ieder land wel een bouwerk wat staat voor de nationale trots. In China hebben ze het beter aangepakt, daar hebben ze geen monument, standbeeld of museumpje maar een enorme muur. Die heet dan ook, niet voor niets, The Great Wall. Geschat is hij ongeveer 6000 kilometer lang, gemiddeld 5,5 meter hoog en minstens 2 meter breed. Deze muur gaat door dalen en over bergen. Niet zigzaggend maar recht over de toppen. Prachtig om te zien.

Rond Beijing vind je de mooiste, onderhouden stukken. Er zijn verschillende manieren om deze plekken te bezoeken. Het kan bijvoorbeeld met een tour. Dat gaat ongeveer zo: ’s Ochtends vroeg weg met 30 Chinezen en 10 andere toeristen in een bus om dan een uur later met zijn allen te ‘ooooh’ en ‘ahhhh’ te roepen als je elkaar verdringt om, stapje voor stapje, de muur te bewandelen. Niet helemaal mijn smaak, ik heb het dan ook iets anders aangepakt.

Zondagmiddag ben ik in Beijing in de bus gesprongen naar Myun, daar moest ik onderhandelen met een taxichauffeur die me naar Jinshanling zou brengen. 3 uur en een flinke storm later kwam ik daar aan en kon ik nog net voor 6 uur ’s avonds een kaartje kopen om het gebied in te komen. Een flinke wandeling om bij het dichtsbijzijnde punt van de muur te komen en toen kwam ik erachter dat de muur toch niet was gebouwd om er vanaf de zijkant tegenop te klimmen. Na een flinke worsteling tussen mij en de muur lukte het dan toch en eindelijk kon ik van het uitzicht genieten. ‘Wauw, ik sta op de Chinese Muur’ was alles wat ik dacht. Ik droomde weg bij wat ik zag. Een half uur later ben ik gaan lopen richting Sinatai, een andere sectie 10 kilometer verder. Iedere 500 meter stond er een grote wachtoren.

Na een uur lopen begon het erg donker te worden en besloot ik om in de eerst volgende wachttoren mijn slaapplek te maken. Uiteindelijk eindigde ik op het dak, gewikkeld in mijn kleedje uit Bangkok, starend naar de sterren. Helemaal alleen en zo verschrikkelijk mooi.

Het slapen ging beroerd, ik heb ieder uur van de klok gezien, het was koud en de stenen waren hard. Om 4 uur ’s ochtends vond ik het mooi geweest en at ik yoghurt met een banaan als ontbijt. Ik pakte mijn tas en begon weer aan mijn tocht richting Sinatai. Ik had verhalen gehoord over opdringerige verkopers op dit stuk van de muur maar die kwam ik niet tegen omdat ze waarschijnlijk nog sliepen. De enige mensen die ik heb gezien waren een aantal Chinezen die een soort van moderne slavenarbeid verrichtten, ze sjouwden zware stenen en zakken cement over de steile muur naar een groep bouwvakkers die aan het metselen waren.

Verderop werd het pad slechter en moest ik iedere stap bewust zetten om niet te vallen of uit te glijden. Met hoge trappen en diepe afdalingen slingerde de muur over de toppen van verschillende bergen. Prachtig. Wat een werk moest dat gekost hebben. 4 uur na vertrek kwam ik aan in Sinatai. Daar kwam ik een visser tegen die me wel wilde brengen naar Myun, een goede vangst voor de beste man. Vanaf daar weer in de bus naar Beijing. Tevreden onder de douche in het hostel na een ruwe nacht en een hike met geweldige uitzichten.

De volgende morgen moest ik vroeg op. Mijn trein vertrok om 7:45 naar Ulanbataar, de hoofdstad van Mongolië. Wat een reis. 30 uur in totaal waarvan 8 uur om de grens over te komen en 10 uur door de woestijn. Prachtig wakker worden en zo ver kijken als je ogen kunnen. Werkelijk niets wat je gezichtsveld in de weg staat. Grijnzend hing ik uit het raam van de trein, starend naar wilde paarden, kamelen en af en toe een nomadenkamp. Totdat we door een enorme stofwolk reden en de hele gang van de coupe was gehuld in een gele wolk van fijn zand, dat vond de conducteur niet zo’n leuke grap. Het raam moest dus weer dicht.

Op het moment dat ik begon te twijfelen of er nog wel een einde zou komen aan al het niets begon het landschap te veranderen. Het werd groener en er was meer te zien. Huizenblokken, indstrie, telefoon- en electriciteitspalen. Achter de volgende berg doemde een stad op. Vanuit de verte deed het me denken aan een enorm cowboydorp in het midden van de woestijn.

Nu ben ik dus in Ulanbataar. Ik slaap hier vanavond in een woonhuis wat is omgebouwd tot een klein hostel. De eigenaar heb ik nog niet gezien, zijn zoontje van 14 heeft me binnen gelaten. Op dit moment pas ik op 4 kleine kinderen, die zitten in een soort van kast televisie te kijken. Gezellig dus. Nu wat uitrusten en dan ga ik morgen op stap met een missie en kijk ik wat voor moois hier te beleven is..

Foto’s:

• Slapen op de Chinese Muur en de hike tussen Jinshanling en Sinatai
  
• Treinreis tussen Beijing en Ulanbataar

Beeldmateriaal

Vraag me niet hoe, hoe lang het duurde en hoeveel Yuan het me heeft gekost maar het is me gelukt. De eerste foto’s van China en de laaste foto’s van de storm in Calcutta heb ik het internet op weten te duwen. Vooral aandacht voor de eerste 2 foto’s in de map Shanghai, die zijn interessant..

Het inloggen, schrijven en publiceren gaat dramatisch hier dus vandaag geen fancy linkjes verwerkt in de tekst, niet eens een update van de rechter-zijbalk en al helemaal geen voorproefjes met foto’s op de frontpage. Gewoon keihard klikken dus.

Calcutta – 25 mei 2009
(Storm!)
http://picasaweb.google.com/jansen.edwin/CalcuttaIndia02#slideshow/

Shanghai – 4 juni 2009
(Medische check / Maglevtrein / Stadsleven / Skyline)
http://picasaweb.google.com/jansen.edwin/ShanghaiChina#slideshow/

Beijing – 10 juni 2009
(Tianamensquare / Gek eten / Verboden stad / Summer palace)
http://picasaweb.google.com/jansen.edwin/BeijingChina#slideshow/

De tijd vliegt.

Bijna 5 maanden op reis, inmiddels alweer 2 weken in China en het is dag nummer vijf hier in Beijing. Wat een prachtstad. Absoluut anders dan Shanghai. Cultureler, dat zeker maar toch ook erg modern. Het verbaast me zo dat deze grote steden hier zo ver zijn qua ontwikkeling van de infrastructuur en allerlij vormen van entertainment. Je vind het overal in terug.

Hier in Beijing loop je bijvoorbeeld onder straten door, in plaats van over te steken tussen het drukke verkeer, het metrosysteem werkt fantastisch en de architectuur is verbluffend. Daarnaast de winkelstraten met alle grote merken, prachtige winkels en enorme beeldschermen aan de muur. Wat dat betreft lopen ze hier voor op Nederland.

De eerste dag in Beijing was best appart. Het was de dag na de ‘verjaardag’ van de Tiananmenopstand in 1989. Het plein van de Hemelse Vrede ligt vlak bij het hostel waar ik nu slaap dus daar ben ik als eerste naar toe gegaan. Eigenlijk is het niet meer dan een enorm open plein met een monument, een Chinese vlag en een poort maar dat het waarde voor de mensen hier is blijkt wel uit het feit dat er dagelijks duizenden Chinezen naar toe komen. Ook zie je er veel toeristen maar die komen vooral dan weer kijken naar de rondkijkende Chinezen.

Het plein heeft 7 in-/uitgangen die stuk voor stuk streng worden bewaakt door ongeveer 15 politieagenten. Ze controleren iedereen. Je moet je paspoort laten zien, je tas gaat door een röntgenapparaat met expolsievensniffer en je wordt gefouilleerd. Overal staan grote borden met dingen die verboden zijn; “Dangerous articles are prohibited” sprong er voor mij uit. Op het plein zelf stonden -schat ik- ongeveer 150 agenten verdekt opgesteld en ook liepen er veel ‘touristen’ rond die met portofoons met elkaar communiceerden.. Die dag ben ik in totaal ongeveer 10 keer gevraagd om mij te legitimeren en 2 keer heb ik moeten verklaren dat ik géén journalist was. Ik hoef denk ik niet uit te leggen dat ik dit geheel geboeid onderging..

Gelukkig bleek de ‘verscherpte aandacht’ van korte duur. Nu kan ik weer normaal en ongestoord rondlopen. Beijing is mooi, er is veel te doen. Van de Verboden Stad tot dagtours naar de Chinese muur en van het eten van koeienmagen, schorpioenen en andere bizarre gerechten tot koffie drinken in een megaluxe Starbucks. Ik vermaak me prima dus.

In het hostel waar ik nu ben gebeuren maffe dingen. 4 dagen geleden werd er een Japanse jongen opgepikt om in quarantaine geplaatst te worden, hij had koorts. Gisteren kwam hij weer terug, fris als een hoentje met mooie verhalen over zijn belevenissen. Uiteindelijk kwam de koosts gewoon door een verkoudheid en had hij genoten van de goede verzorging van de lieve zusters in het ziekenhuis.. Idee? Hier in China krijgt de Varkensgriep erg veel aandacht, een boel mensen lopen dan ook met monddoekjes over straat.

Ik kijk dus mijn ogen uit hier in Beijing en geniet met volle teugen. Ondertussen ben ik ook alweer bezig met een volgende bestemming. Ik zat te denken aan iets met grote groene vlaktes en cruisen in een Landrover..

Gecontroleerd China..

Via aan flinke omweg (lees: inloggen via een proxyserver in zuid-Amerika) ben ik nu toch in staat om mijn website te openen en een verslag online te zetten. Hier gaat dat dus net even anders dan in de rest van de wereld. Het internet wordt gefilterd door een speciale firewall van de overheid -waar je niet omheen kunt- en websites als Youtube, Hotmail, Google, WordPress, FlickR en Twitter zijn gecensureerd of helemaal niet toegankelijk. Van harte welkom dus in het communistische en flink gecontroleerde China, laat ze het niet lezen..

Vanmorgen ben ik, na een 13 uur durende treinreis, aangekomen in Beijing. 7 uur heb ik met mijn hoofd op een klaptafeltje geslapen en de andere 6 uur heb ik uit raam gestaard naar afwisselend; rauwe industrie, heuvels met gras, enorme woonflats in het midden van niets en graanvelden. Net mijn tas uitgepakt en straks duik ik de stad in. Rondstruinen op het plein van de Hemelse Vrede waar weinig Chinezen zich de Tiananmen-opstand herinneren. De propagandamachine werkt.

Dit klinkt wat negatief allemaal maar zo voelt het niet, in ieder geval niet voor mij. Ik ben wat pessimistisch. Wat de gemiddelde Chinees denkt, daar kom ik niet achter. De meeste mensen hier spreken net zo beroerd Engels als dat ik Chinees spreek. Moeilijk communiceren dus. Toch is het reuze interessant om rond te kijken in een wereld zoals deze.

Op het eerste gezicht lijkt Shanghai erg op een moderne Europese stad; brede schone winkelstraten met bekende merken, enorme reclame borden, hoge kantoorgebouwen, grote banken, dure hotels, McDonald’s en KFC. Niets onbreekt maar als je goed kijkt en van dichtbij, dan worden de verschillen duidelijk. Hoe de mensen zich de metro inproppen bijvoorbeeld, een -doorsnee- kruispunt dat wordt gecoördineerd door 5 mannen met fluitjes, een vader, een moeder met één kind aan de hand, 30 dezelfde winkels in één straat en dat mensen eerst achterom kijken voordat ze het woord ‘government’ of ‘communism’ laten vallen. Daarnaast zijn ze hier in China verschrikkelijk goed in het controleren en sturen van grote groepen mensen (wat wil je ook, met zo’n populatie). Dit werd me vannacht erg duidelijk toen ik op het treinstation aankwam waar ieder spoor zijn eigen terminal/vertrekhal had. Ik waande me op een vliegveld.

De eerste week in Shanghai was behoorlijk wennen na al dat gereis door India en Nepal. Het was bijzonder om weer ‘normaal’ te douchen, laat staan warm water op mijn hoofd, dat was meer dan 2 maanden geleden. Shanghai is, met ongeveer 20 miljoen inwoners, een behoorlijk geciviliseerde stad, dat kun je wel zeggen. Ik heb er 9 dagen rondgezworven. Prachtig. Gegeten op de raarste plekken en van ene verbazing in de andere vallen terwijl ik struinde door de stad. ’s Avonds ‘thuiskomen’ in een leuke jeugdherberg met invloeden vanuit echt alle uithoeken van deze aardbol. Chinees bier wordt geschonken in 0,5 liter flessen dus dat werkte sfeerverhogend.

Maar nu dus Beijing, dat is wat ‘cultureler’ dan Shanghai, heb ik me laten vertellen door een Mexicaan en 3 Amerikaanse meisjes. Ik ben benieuwd. Hier wil ik ongeveer een week blijven voordat ik weer doorreis. Ik heb een primitiever oord in gedachte maar daarover later meer.

Vissen op Havelock

’s Ochtends vroeg op 4 mei landde mijn vliegtuig in Port Blair. Als enige blanke werd ik uit de stroom reizigers gepikt en meegenomen naar een kamertje met daarin 2 medische officials die me wat vragen wilden stellen. De overheid is nogal panisch over alles wat de Mexicaanse griep betreft, niet geheel onterecht hier in India. Een van de officials keek verschrikkelijke serieus, genoeg reden dus voor mij om even zijn allertheid te testen.

Toen hij me vroeg waar ik vandaan kwam vertelde ik met een stalen gezicht dat ik de dag daarvoor, na een maand reizen, vanuit Mexico City naar Calcutta was gekomen en vandaag dus naar Port Blair was gevlogen. De gezichtsuitdrukking die deze beste man toen toonde is niet te beschrijven. Hij werd erg nerveus, dirigeerde me te blijven zitten en zocht naar de formulieren met de protecollen voor een situatie zoals deze. Een komisch gezicht. De tweede official, niet geheel achterlijk, had ondertussen mijn paspoort bestudeerd en was erachter gekomen dat ik zijn colega had misleid en vanuit Nepal, in plaats van Mexico, was gekomen. Hij begon hard te lachen en na wat Indische zinnen heen en weer, kreeg ook official 1 een grijs op zijn gezicht. Gelukkig maar. Toen nog wat vragen over mijn fysieke gesteldheid; hoopfdpijn, koorts of misselijkheid? “Nee, nee, nee.” Ik schudde beide mannen -tegen hun protecol in- een hand  en wenste ze veel success met hun missie. Toen mocht ik naar balie nummer 2 voor een permit.

Port Blair is niet zo’n heel interessante stad, vandaar dat ik meteen naar de haven ging voor boottickets naar Havelock, een enorm rustig en mooi eiland. Dat kon ik wel gebruiken na steden als Agra, Varanasi en Calcutta. Voor het krijgen van een invulformulier moest ik duwen en trekken maar gelukkig was er uiteindelijk één apparte ticketbalie voor bejaarden, gehandicapten en toeristen.

De bootreis duurde ongeveer 4 uur en ik vermaakte me op het dek, in de zon, turend naar beboste eilanden, mangrovebossen en verlaten stranden met -zich in de zee wassende- olifanten. Een groot bord in de haven, “Welcome to Havelock”, deed me denken aan Koh Chang, het begin van deze reis. 4 maanden geleden is dat al. De tijd vliegt voorbij.

Al gauw vond ik op het eiland mijn plekje in Gold India, dat was een verzameling van bamboe hutten aan het strand tussen de palmbomen. Je verkeerde er constand in levensgevaar vanwege vallende kokosnoten maar die raakten niemand omdat ze -volgens een Indisch gezegde- ogen hebben. (een verklaring Olaf?) Het was er erg gezellig. Ongeveer 15 van de 25 toeristen op het eiland verbleven in Gold India.

Een hoogtepunt op Havelock was de dag vissen met een gekke hongaar, Gargoh en Niv, een komische Israëliër. Gargoh en Niv hadden 2 dagen eerder al een verlaten boot gevonden op het strand en het leek ze een mooi idee om die te kapen en de zee op te gaan, gewapend met vislijnen, haken en een dode kip als aas. Enthousiast kwamen ze vragen of ik mee wilden en uiteraard leek me dat een prima plan.

Op het strand aangekomen kwamen we er achter dat de boot toch niet zo verlaten was als verwacht en dat 2 lokale vissers op het punt stonden te hem de zee in te duwen. Toen ze onze (plastic) fles met rum zagen waren we meer dan welkom om ze te vergezellen. We konden geen woord met ze communiceren maar na een paar flinke vissen en een halve fles rum was het erg gezellig aan boord van de kleine roeiboot. Toen Gargoh vast kwam te zitten met zijn haak aan het koraal, dook hij -niet wetend dat we minstens 10 extra haken mee hadden genomen- prompt het water in om de haak, op minstens vier meter diepte, los te maken. De lokale vissers lagen, net als Niv en ik, krom van het lachen en vanzelfsprekend moesten we daarna een heel stuk varen omdat Gargoh alle vissen had weggejaagd. De tweede duik staat op mijn naam omdat ik, tijdens het legen van mijn blaas, mijn evenwicht verloor. Na nog 2 uur vissen en een mooie zonsondergang zijn we weer naar het strand gegaan en heb ik de vissen schoongemaakt (een lekker klusje) voor we ze boven het kampvuur konden roosteren. Starend in het vuur en naar onze vissen voelde ik me een Robbinson. Ik hoopt dat Robinson Crusoe ook genoeg rum bij zich had.

De rest van de dagen op Havelock bestonden uit; mooie gesprekken, duiken, struinen over het strand, snorkelen, boeken lezen, lang slapen, schaken en lekker eten. Niet verkeerd dus. Uiteindelijk heb ik, voordat ik terug ging naar Port Blair, ook nog 2 nachten op Neil Island geslapen. Dat was helemaal verlaten. Ik was 1 van de 6 toeristen op het eiland. Mangobomen stonden voor mijn hut en die verzorgden dan ook mijn frisse ontbijt.

De dag van voor vertrek regende het zo hard als ik nog nooit had gezien. Het was duidelijk, de monsoon was begonnen. Ik had nog net de laatste 2 weken zon meegepikt, gelukkige ik. Verdrietig verliet ik de prachtige eilanden, uitkijkend naar het moment dat ik weer zo’n bijzondere plek zou vinden. Wanneer zou dat zijn? Zou ik nog wel van een Nederlands of Frans strand kunnen genieten? Ik weet het niet.

Aangekomen in Calcutta moest ik even wennen aan het chaotische stadleven maar ik kan trots zeggen dat ik er nu weer prima in meedraai. Gister heb ik met Gargoh een botanische tuin bezocht. Hij vertrok ’s avonds naar het noorden en ik blijf hier om plannen te maken voor de komende tijd. Ik heb een mooi idee in mijn hoofd, later meer.

Bamboehutten tussen de palmbomen

Door het bos naar Beach # 7

Dichte jungle, pardarijsstrand, blauwe zee.. (Beach # 7)

Een kokosnoot als lunch

Fietsen op Neil Island. Ik kan het nog!

Klik HIER voor alle foto’s

Na 2 weken radiostilte..

Ik leef nog en ben weer in Calcutta.

Hier alvast wat foto’s:

• Andaman Havelock
• Neil Island
• Port Blair en Ross Island

Gauw meer.

P.S. Het was geweldig!!

Ed.

Beach # 7

Zwerven door een heilige stad.

Net terug uit Varanasi, echt fantastisch. Niet voor niets is dit een van de heilige plekken voor de Hindoes, de stad is meer dan 2500 jaar oud en daarmee een van de oudste steden ter wereld die nog bewoond wordt. Vanaf de oever van de Ganges, de heilige rivier, leiden trappen naar tempels en het oude stadscentrum, een doolhof van steegjes en straatjes. Het voelt er magisch.

Beneden aan de trappen wassen mensen zich in het heilige water. Koeien nemen er ook een frisse duik. Er zijn speciale plekken voor crematieceremonies die uiteindelijk ook in het water eindigen.

Ik vond het prachtig om met een boek in het midden van de trappen te zitten en gefacineerd te kijken naar alles wat er om mij heen gebeurde. Opeens verscheen er toen een relaxte Indiër die me uitnodigde om thee te drinken bij hem thuis. Toen we rustig op de grond zaten trok hij een la open en haalde er trots meer dan een halve kilo Afghaanse hasj uit.  Het beste spul wat ik ooit had gezien voor bijna niets. Goed handelswaar (net Mr. Nice uitgelezen) maar ik moest de beste man helaas teleur stellen toen ik hem vertelde dat ik niet zo van blowen hield en ik ook niet van plan was zijn bruine goud naar Nederland te smokkelen. Ik dronk rustig mijn thee op terwijl hij me alles vertelde over de productie van hasj in de bergen. Toen ik hem gedag zei gaf hij me zijn kaartje, ‘voor als ooit wat nodig had’.

Na Varanasi ben ik met de trein naar Calcutta gekomen. De stad was minder schokkend dan de eerste keer. Ik begin er van te houden merk ik. Vannacht ben ik op stap geweest met 2 Indische gasten die allebij studeren om kaptein te worden op grote vrachtschepen. Ze vertelden wilde verhalen over het leven op zee en nodigden me uit in hun studentenhuis waar ik vannacht heb gecouchsurft. Toen ik in slaap viel was ik in gedachte op de Daalstraat.

Morgenvroeg, om 5:30, stijgt er een vliegtuig op met mij er in vanuit Calcutta om een uurtje later te landen in Port Blair. Ik ga op reis en ik neem mee; mijn slippers, een korte broek, 2 t-shirts, boeken, mijn duikbril, een fotocamera, een stapel contant geld omdat ze daar geen (of nietwerkende) ATM’s hebben, mijn tandenborstel en heel veel goede zin!

Ik heb te veel mensen gesproken die me op het hart drukten dat de Andaman Islands geweldig zijn om deze archipel over te slaan. Ik ben erg benieuwd.

Waar ligt dat dan? Klik op de kaart.

Gefotografeerd op de Andaman Islands. Wauw!

HUISHOUDELIJK:

• Foto’s: De trappen van Varanasi.
• Je kunt me ook volgen per sateliet.
• Omdat ik zo verschrikkelijk van koeien houd.

Ik mis..

Al dat reizen is prachtig en om van te genieten maar het heeft ook keerzijden. Een daarvan is het missen van al die typisch Nederlandse lekkernijen. De eerste maanden waren voor mij een ontkenningsfase maar nu kan ik er echt niet meer om heen. Ik ga het van mij af proberen te  schrijven, ik hoop dat het oplucht.. Zo mis ik bijvoorbeeld verschrikkelijk; een broodje kwekkeboomkroket, boerenkool met worst en spek van pap of Roy, een maisboterham met hagelslag, een lekkere ham-met fatsoenlijke-kaas tostie, krentenbollen, een goed glas fristi als ik wakker word, tijgerbolletjes met kaas, sausijzenbroodjes, sambalsmeerkaas, kipcorns, andijviestampot,  een patatje gyros -van Kostas- in het midden van de nacht en uiteraard niet te vergeten een ontbijt met karnemelk en een boterham met pindakaas!

Zo, dat voelt beter!

Ondertussen heb ik die prachtige motor in Pokhara geparkeerd, ben ik met de bus (op het dak gereisd) naar India gekomen en hang ik nu de toerist uit in Agra. Ik maak hier foto’s van de Taj Mahal, het Agra Fort en dagelijks straatleven met slagers, fietsrikshaws en koeien op straat.. Het is hier 44 graden Celcius, dat is dus iets meer dan ‘aangenaam warm’.

India is mooi en lelijk tegelijkertijd, soms verwarrend maar vooral verbluffend en verwonderend. Ik geniet, gauw meer.

Klik HIER voor alle foto’s.

P.S. Iedereen véél plezier op alle mooie feestjes met koninginnedag, volgend jaar ben ik er weer gewoon bij..

Dit kan alleen hier in Nepal..

In Nederland voor ik vertrok nog even snel mijn rijbewijs gehaald. In Thailand mijn eerste ervaringen op een scooter en een schakelbrommer en nu, hier in Pokhara, cruise ik op een Honda Unicorn 150 CC. Om daarop te mogen rijden in Nederland heb je een speciaal motorrijbewijs en minstens 2 jaar ervaring nodig. Hier in Nepal kent de politie niet zoveel verkeersregels en wordt je met je ‘westerse kop’ zonder moeite door de checkpoints geloodsd. Een grijns hier, een ‘namasté’ daar, geen enkel probleem. Heerlijk.

En zo komt het dus dat ik vanmorgen na het afgeven van mijn paspoort, het onderstaand monster voor een hele dag tot mijn beschikking kreeg (huren + benzine = 6 euro). Hier in Pokhara, in het westen van Nepal, is dit een prima vervoermiddel en vooral goedkoop vergeleken met de taxitarieven. Een kleine les, rijden met een koppeling, en ik kon op pad.

Eerst ben ik een stuk langs het meer gereden en heb ik thee gedronken met de eigenaar van een kudde waterbuffels. Daarna ben ik van de weg afgegaan en via allemaal kleine zand- en stenenpaadjes helemaal naar de top van een hoge berg gereden. Daar was een een mooie stupa (zo’n Boedhistische toren) met een prachtig uitzicht over Pokhara en het meer. Nog wat gedronken en gelachen met wat Nepalezen (eentje was er knetterkierewiet) en daarna heb ik mijn motor ‘teruggekocht’ van de ventjes die er op pasten met een pak koekjes. De weg naar beneden was geniaal. Sommige kinderen wilden achterop, maar dat leek me niet zo verstandig..

HIER een link naar de foto’s.

UPDATE: Nog een dag cruisen leverde me DEZE foto’s op van het Annapurnagebergte, een lunch op de grond bij een boer op de berg en een verzoek om met zijn dochter te trouwen.. Leuke mensen, die Nepalezen.

Boze burgers en boomstammen barricaderen de weg..

Namasté, oftwel: Hallo in het Nepalees. Hallo in het Nepalees, omdat ik nu in Kathmandu ben en iedereen me zo begroet. Zelfs Europeanen, zelfs Israëliërs. Iedereen namastéet elkaar hier. Wel zo gezellig.

Vanaf Darjeeling ben ik via Siliguri naar Nepal gegaan. De reis naar Siliguri (dicht bij de grens) was relaxt. De avond ervoor had ik weer gedineerd met de Amerikaanse Indiër en zijn vrouw en ze boden me aan om de volgende ochtend met ze mee terug te reizen. In Siliguri hebben we afscheid genomen en daar ben ik een jeep ingedoken richting de grens met Nepal.

40 US dollar en je hebt een 30-dagen visum voor Nepal. Toen dat gefixt was ging ik op zoek naar een bus richting Kathmandu. De busreis naar Kathmandu duurt ongeveer 12 uur. Uiteraard waren hier ook weer heel veel mensen met die me wilden ‘helpen’ maar daar was ik op voorbereid. Geld gewisseld en een boekingsbureautje ingedoken. Toen werd het leuk.

De man achter de ticketbalie vertelde me dat de enige weg richting Kathmandu al een paar dagen was gebaricadeerd door boze boeren. Dat was dus geen optie. Waarschijnlijk was dit alom bekend – het ‘reizigers netwerk’ werkt vrij goed – maar had ik deze, waardevolle up-to-date, informatie gemist omdat ik alle dagen met die Amerikaanse Indiër en zijn vrouw op stap was. Dit was dus de reden dat ik me de enige buitenlander voelde hier. De ticketverkoper bood aan om met het vliegtuig te gaan maar dat weigerde ik omdat het meer dan 10 keer zo duur was als de, 8 euro kostende, busticket. Toen kwam hij met een ander leuk idee.

Tussen Kakarbhitta (de grensplaats) en Kathmandu ligt ook een onverhardde weg die gebruikt wordt voor het vervoer van grote stenen door hele grote trucks. Omdat de stakingen nu al meerdere dagen duurden wilde het busbedrijf vandaag proberen via die weg Kathmandu te bereiken. Dit zou ongeveer 22 uur moeten duren. Iets minder confortabel maar een prima oplossing.

Wat een avontuur was dat. De reis duurde uiteindelijk 39 uur. Grote stenen, midden op de weg, waar de buschauffeur omheen moest manuvreren. Bergen op, bergen af en hele smalle weggetjes. En dan die grote trucks die – luid toetterend – tegemoet kwamen of juist wilden passeren op onmogelijke plekken. Soms zaten we vast in de modder (het had geregend) en soms was het zo stoffig dat ik de mensen 5 banken voor me niet kon zien en iedereen met zijn ogen dicht wanhopig door sjawls of sokken probeerde te ademen. 17 uur hebben we moeten wachten om een rivier over te steken. Niet per brug, niet per boot maar per ropeway. Hoe dat is kan ik niet uit te leggen maar het is absoluut niet mogelijk in Nederland.

Toen ik ’s nachts, op het dak van de bus, probeerde te slapen werd me één ding opeens weer heel duidelijk. “Je kunt zelf kiezen hoe je een situatie wilt ervaren. Zie het als iets verschrikkelijks of juist als een mooie ervaring. Uiteindelijk is het verspilling van tijd en energie wanneer je je focust op dingen die je niet kunt veranderen”. Deze theorie komt uit een boek van Stephen Covey en de onderliggende gedachte is dat je je beter kunt richten op de dingen waar je invloed op hebt dan op de dingen waar je bij betrokken bent maar niets aan kunt veranderen. (Geïnteresseerd? Klik HIER)

Uiteindelijk aangekomen in Kathmandu vond ik al heel gauw een hele fijne plek om te slapen. De vrouw die dit guesthouse managed is knettergek maar dat maakt het reuze gezellig. Op het dak is een kleine keuken waar ik, voor het eerst weer sinds 3 maanden, voor mijzelf hebt gekookt. Ik was blij als een kind toen ik, om 17:30, mijn bordje brocolie met aardappels en gehaktballen naar binnen werkte. De vrouw van het hostel vond het niet te eten, ze kon zich niet voorstellen dat Nederlanders kunnen genieten van zulk ’smaakloos’ eten.

Hier in Kathmandu is een boel te doen. Het is de vertrekbasis voor trekkings richting het Everest Basecamp en in de omgeving vind je veel adventure sports. Mijn canyoningtrip, 2 dagen geleden, ging niet door. Onderweg stuitten de taxichauffeur en ik op een uitgebrandde bus met ingegooide ramen en een brug vol boze mensen die bomen hadden omgezaagd en daarvan een barricade hadden gebouwd. Er was een ongeluk gebeurt en de mensen wilden eerst geld van de busmaatschappij voordat de weg weer open ging, zo schijnt het hier te werken. Banda, noemen ze dat hier in Nepal. Dat betekend zoiets als; alles plat of niemand erlangs. Daar had ik dus al eerder kennis mee gemaakt.

Voor mijn trip van gisteren moesten we over dezelfde weg maar konden we gelukkig, na anderhalf uur onderhandelen, de barricade wel passeren. Toen gebeurde er iets geks.

Stel jezelf eens voor: Je staat op een klein metalen platform in het midden van een hangbrug over een hele diepe kloof. Meer dan honderdzestig meter onder je is een woeste rivier en links en rechts een stijle klif. Je instinct zegt heel hard; NEE! Maar in gedachte probeer je jezelf te overtuigen. De wind suist langs je oren. De zon brand in je nek. Van achter je hoor je een stem die je zegt dat dit niet het moment is om je hersens te gebruiken. Je kijkt nog één keer naar beneden en zonder verder na te denken spring je in de diepte. Je vliegt, heel even. Dan wordt je gepakt door de zwaartekracht en heel hard naar beneden getrokken. De rivier komt dichterbij, heen snel dichterbij. Je ziet de rotsen uit het water steken. Dit gaat fout. Maar vlak voordat je te pletter valt trekt een elastiek je weer omhoog…

Wauw! En dit was zo verschrikkelijk mooi dat ik die dag meteen nog 3 keer van dezelfde brug ben gesprongen! Alsof je het zwembad in duikt, als superman en achterover. Wat onwijs gaaf! Dit is verslavend!

Nu weer in Kathmandu kijk of ik toch nog kan gaan canyoningen, de Bhote Kosi hier in Nepal schijnt de limiet van commerciële canyoning te zijn dus dat belooft wat. Verder heb ik plannen om naar Pokhara te gaan dat ligt westelijk van Kathmandu. Het reizen hier is mooi. Overal om me heen heuvels en rijstvelden met soms in de verte een glimp van besneeuwde bergtoppen. Ik geniet van dit prachtige land.

Gauw meer!

HUISHOUDELIJK:

• Foto’s: Kakarbhitta – Kathmandu (ropeway)
• Foto’s: Kathmandu (roadblock, broccoli, bungeejumpen)
  

Brrrrrrrrrrrrrr.

Goedemorgen Nederland, goedemiddag India en goedenavond New Zeeland!

Hier spreekt uw reisreporter, live vanuit het stervenskoude Darjeeling.

Het is hier; hoog, koud, mooi, fris, rustig, 14 graden Celcius en vriendelijk. Het uitzicht is prachtig.

Gisteren ben ik aangekomen na gereis met een trein en met een jeep. Al gauw een heel fijn guesthouse gevonden voor heel weinig Rupees. Gisteravond, gedineerd met een Amerikaanse Indiër en zijn vrouw die me een Boedha van een halve kilo – om aan mijn voordeur te hangen > ik heb niet eens een huis – cadeau gaf. Bedankt voor het extra gewicht. Vanmorgen, vroeg opgestaan om de zonsopgang te zien vanaf Tiger Hill (gefaald > teveel wolken). Toch een glimp van het Himalaya gebergte, check de foto’s.

Verder, fatsoenlijk internet met af en toe stroomstoringen. Het is me gelukt foto’s van Calcutta online te krijgen en zelfs al foto’s van Darjeeling. Had ik al verteld dat ik het hier verschrikkelijk koud heb omdat ik niet (meer) gewend ben aan deze temperaturen? Ik mis mijn Northface.

Vandaag ga ik plannen smeden om naar Kathmandu (Nepal) te reizen onder het genot van een warme kop Darjeeling thee.

IN HET KORT:

• Foto’s: Calcutta
• Foto’s: Darjeeling (Tiger Hill en uitzicht vanuit mijn slaapkamer)
  
• Feit: In Calcutta is het 38 graden Celcius en hier in Darjeeling 14.
• Feit: Voor 1 Euro krijg je 67 Indiase Rupees.
• Feit: Slapen kan hier in Darjeeling voor 250 Rupees.
  
• Feit: Een kopje thee kost 15 Rupees en een goed ontbijt 60.
• Lokale opinie: “Darjeeling thee, de beste thee van heel de wereld.”

Calcutta (India)

Calcutta knalt erin van alle kanten. Dit is dus India. Observerend rondlopen en rustig waarnemen is er niet bij. Al mijn zintuigen worden constant geprikkeld en mijn hersens roepen; data overload. Ik merk dat ik het moeilijk vind om te beschrijven hoe het hier is, toch ga ik een poging wagen.

Al eerste wat impressies; constant toeterende taxi’s en motors overal, heel erg veel mensen, weinig europeanen, bedelaars zo arm als ik ze nog nooit had gezien, een naakte man loopt rustig over een kruispunt niemand kijkt naar hem, een klein ventje slaapt hier soms op de stoep, rennende mannen met riksja’s, militairen met machinegeweren in de metro, cameraverboden bijna overal, geuren van lekker eten en wazige wierook om mij heen, thee drinken op iedere hoek van de straat, iedereen is in voor een gesprek en spreekt goed engels.

Het begon al met het vliegtuig vanuit Bangkok dat vol zat met Indiers, ik was de enige Europeaan. Ik verbaasde me over de manier van uitstappen nadat het vliegtuig was geland. Alle andere pasagiers leken allemaal als eerste door het poortje van de douane te willen en rekening houden met anderen, daar stond blijkbaar niemand bij stil. Ik bekeek het rustig van een afstandje, dat kon op dat moment. Nu in de stad zit ik er midden in.

Toen in een taxi naar het centrum, een 45 minuten durende prachtige rit met minstens 4 ‘bijna ongelukken’. Ik vertrouwde de taxichauffeur en gelukkig niet onterecht. Hij dropte me, zonder schrammen, in het centrum van Calcutta, op de hoek van Sudderstreet. Sudderstreet is een straat met wat hotels en guesthouses bij elkaar. Ook een straat met bedelende mensen en overal spulletjes uitgestald zoals op koninginnendag.

HERSENSPINSEL (zou je kunnen overslaan): Ik blijf de vergelijking met koninginnendag gebruiken omdat ik denk dat het het dichtste komt bij wat ik bedoel met wat ik op de straat zie. Met het dichtste bij, bedoel ik eigenlijk dat een paar essentiële dingen overeen komen. Die essentiële overeenkomsten zijn eigenlijk alleen dat er iemand op de straat zit met spulletjes voor zich. Hoe die iemand eruit ziet en wat die spulletjes dan zijn of wat ze kosten verschilt dan weer enorm. Als ik dat uit zou gaan leggen wordt deze blog waarschijnlijk te lang en te saai om te lezen. Zoals ik zei, het is soms moeilijk om de dingen hier om mij heen duidelijk uit te leggen.

Sudderstreet. Ik word aangesproken van alle kanten en iedereen blijkt mijn vriend te zijn. Gauw duik ik een hotel in en informeer naar de prijs, 1500 rupees, gedeeld door 67, snel gerekend, meer dan 20 euro en dus ver boven mijn budget. Het volgende guesthouse biedt me een hok van 7M2 met een bed en zelfs airco voor 250 rupees. Prima, dit is meer mijn smaak.

De avond verken ik de omgeving en kom ik er achter dat Sudderstreet omringd wordt door een gebied met heel veel winkeltjes, eettentjes, grotere winkels en zelfs een markt. Ik duik vroeg mijn bed in en probeer te verwerken wat ik heb gezien. Nadenken valt zwaar en daarom pak ik mijn Ipod met Jimmy Hendrix. Ik droom diep en vaag.

De volgende morgen wordt ik wakker, 10 uur, mooie tijd om de stad te verkennen. De man van de winkel op de hoek van de straat geeft  me naast een goed ontbijt en een fles water ook anderhalf uur cadeau wanneer hij me vertelt dat ik nog in de ‘Bangkok tijd’ leef. 8:30 dus, een nog mooiere tijd om de stad te verkennen, mijn geluk kan niet op.

Onderweg naar het Victoria Memorial ontmoet ik een random Indiër op straat die voor de volgende 3 uur mijn gids is. Hij weet veel, legt veel uit en laat veel zien. Hij zet me af bij het Victoria Memorial, een van de indrukwekkendste gebouwen uit de koloniale, Brits-Indische, geschiedenis. Het gebouw is nu een groot museum en ik leer over de geschiedenis van India. Bijvoorbeeld dat Columbus in 1942 het westen van India heeft ontdekt.. Wat?!

Na rondgedwaald te hebben in het museum besluit ik naar de Calcutta Race Track omdat ik benieuwd ben of er zaterdag of zondag misschien paardenraces zijn. Die wil ik wel een keer zien. Ik loop om de hele baan heen en kom wat verdwaald via de achteringang van de VIP area binnen. Daar kom ik een jockey tegen die me verteld dat er vandaag races zijn en dat ze over anderhalf uur beginnen. Lachend verteld hij me dat ik geen kaartje meer hoef te komen, ik ben toch al binnen.

Zo’n paardenrace is prachtig om mee te maken. Op de tribunes zit ik tussen Indische mannen die erg hard schreeuwden omdat ze (veel) geld winnen of verliezen. Een vrolijke man neemt me op sleeptouw en legt me alles uit. Koffie drinken met de bookmakers, informatie proberen in te winnen bij de jockeys, kansberekening, speculaties over ‘fixed races’ en geschiedenisles. Interessant.

Dit was het voor nu, de baas van de internetshop wil zijn bed in dus ik moet pleite.

Gauw meer. Ik beleef en geniet.

Bangkok International Autoshow 2009

Meer foto’s? Klik HIER.

Een speeltuin voor grote kinderen..

Vang Vieng; veel backpackers, Friends & Family Guy, Beerlao, tubing, swings, Bucket Bar, pancakes en keihard dansen op houten vlonders aan de rivier.

Dus, fantastisch of om te verafschuwen. Slecht voor je gezondheid en voor je mentale gesteldheid. 10 dagen daar kost je een jaar van je leven. Risico’s om gewond te raken zijn permanent aanwezig, je stem en je verstand verlies je zowieso. Ik heb er ook aan moeten geloven, 2 dagen gepland, 5 dagen blijven hangen.

Ik vond het prachtig, geweldig, fantastisch maar naar 5 dagen ben ik bewust vertrokken nadat ik voor de tweede van een ongeveer 7 meter hoge swing onbedoeld head first het water had geraakt en ik besloot mijn geluk niet langer op de proef te stellen. Bovedien deden al mijn spieren zeer en had ik genoeg van de katers.

De dag van vertrek werd ik ’s ochtends om 11:45 wakker met al mijn bagage, inclusief natte kleren en handdoeken, zorgvuldig verspreid over de vloer van mijn appartement. Checkout time was 12:00 en de bus naar Vientiane vertrok om 12:15. Rennen, vliegen, vallen, opstaan. Dollars zoeken, wisselen, rekening betalen. TukTuk in, “ja, ik heb haast”, “nee, we gaan niet wachten”, “Oke, 10000 kip extra, rijd nu maar!”.

Busstation Vang Vieng; “Sir, where are you going?”, “Vientiane, en nee, niet met de TukTuk, niet met de Taxi, niet de minivan en ook niet met de VIP bus. I’ll take the local bus at 12:15.”, “Oh local bus 12:15 sir?”, “Yes?!”, “Not arived yet sir, delay..”

Een grijns verscheen op mijn gezicht, mijn backpack dropte ik op de grond. Good morning Vang Vieng! Eerst een baguette, dan een frisse ice tea en tegen die tijd zal die bus wel en keer gearriveerd zijn. Het is op zijn Zuid-Oost Aziatisch. Ik had er even niet bij stilgestaan, wat een fijne manier van leven..

De busreis terug uiteindelijk deed met denken aan lijn 12 in Utrecht, zo verschrikkelijk vol. De bus zelf integendeel leek in de verste verte niet op de bussen van de GVU maar dat was te verwachten. Mijn vermoeden dat er een punt zou komen dat we moesten duwen kwam gelukig niet uit. Ik zat boven het wiel met een klein Lao ventje (jaar of 5) en zijn mams naast me. Met mijn hoofd half uit het raam droomde ik weg bij het prachtige landschap en genoot ik van het feit dat de kleine man naast me mijn knie als alternatief kussen had gekozen. Zijn mams lachte vriendelijk. Soms kun je, zonder dat je ook maar één woord van elkaars taal spreekt, elkaar toch prima begrijpen. Mooi is dat.

Vanaf Vientiane de grens over naar Thailand. Nooit gedacht dat dat in 10 minuten kan. Met een taxi naar het dichtsbijzijnde treinstation en daar 8 minuten voor vertrek nog en ticket weten te bemachtigen voor een slaapcabine in de nachttrein naar Bangkok. In de trein werd ik vergezelt door een Schot (67jr.) met mooie verhalen en zijn Thaise compaan (58jr.) die een boek aan het schrijven was. Samen runnen ze 40 kampen door Thailand waar thaise straatkinderen worden opgevangen en weer naar school kunnen gaan. Interessant. Ik dacht trouwens dat ik van de buckets af was maar deze mannen bestelden emmers vol met flessen bier en ijs.. Wederom een mooie avond.

Vanochtend vroeg werd ik wakker in het inmiddels vetrouwde Bangkok. De komende dagen ben ik hier. 2 april start er weer een nieuw avontuur..

GELUKKIG HEBBEN WE DE FOTO’S NOG:

• Foto’s Vientiane
• Foto’s tubing in Vang Vieng

Het Vang Vieng gevoel..

1329 KM op een Honda Dream

Inmiddels live vanuit Vientiane, de hoofdstad van Laos. Hier ben ik beland na een lange 3e klas busreis vanuit Chiang Mai met een overnachting in een verschrikkelijk fout motel dicht bij de grens. De enorme spiegels, de groene verlichting en de toiletpapierdispenser aan de muur van de slaapkamer maakten me duidelijk dat dit motel vast niet in de Lonely Planet stond. Daarnaast reden de hele nacht auto’s af en aan waardoor ik nog meer begon te twijfelen. Ondanks het dubbele gevoel was het slapen, na 14 uur opgevouwen te hebben gezeten in de bus, er fijn en deed de douche het normaal (dat is een luxe).

Met moeite heb ik in Chiang Mai afstand gedaan van mijn nieuwe speeltje, een Honda Dream 125 CC geared motorbike (topspeed: 132kmh). 1329 Kilometer in 7 dagen, een mooie ervaring.

Mijn eerste trip ging van Chiang Mai naar Pai en met een lange bergroute terug. Deze trip werd ik vergezeld door 2 thaise gasten die in Pai een hostel willen oprichten. We hebben in Pai wat huizen bekeken en wat barren bezocht, erg professioneel. Deze mannen hebben mij leren omgaan met een motorbike met versnellingen. Het was overigens maar goed ook dat ze mee waren want in de bergen tussen Chiang Mai en Pai, met het dichtsbijzijnde dorpje op 6km afstand, stond ik al stil zonder brandstof. Ze hebben me goede practische tips gegeven en de beginselen van het ’sleutelen’ bijgebracht. Deze trip hebben we meer dan 2000 bochten gemaakt. De wegen in de bergen zijn erg mooi en deden me aan rallytracks op televisie denken. Met mijn helm op, skibril voor mijn ogen en minimal techno in mijn oren had ik soms het gevoel dat ik in een computerspelletje zat. Wel met het besef dat ik maar één leven had en dus niet mocht vallen.

Toen we terug kwam heb ik mijn beurse kont een dagje rust gegeven en de dag erop vertrok ik in mijn eentje naar Chiang Rai. Mijn bestemming van de volgende dag was Phu Chee Fah. Een prachtig uitzicht vanaf een muur van bergen in Thailand over het groene Laos en de Mekong. Het was enorm rustig en ik vond mijzelf, na 2 uur staren en dromen, helemaal fris en helder op de top van de berg. Daarna heb ik in het dorpje wat gegeten en ben ik vroeg mijn bed ingedoken om de volgende ochtend om 05:00 de zonsopgang vanaf de bergen te bekijken. Erg vroeg weer richting Chiang Mai vertrokken en na 3 uur verdwaald te zijn geweest in het ‘Boedha bos’ toch veilig in het hostel aangekomen.

Na dit gecruise heb ik nog twee dagen in Chiang Mai rondgedwaald en gister dus de bus gepakt naar een grensplaatsje. Vandaag zonder moeite de grens over gegaan naar Laos. De komende week reis ik hier rond in Laos om daarna de trein terug te pakken naar Bangkok en te vliegen naar…

Ohja, Laos is van 1893 tot 1949 bezet geweest door de Fransen wat maakt dat ik hier ’s ochtends baguette met La Vache qui rit ontbijt! Een prima afwisseling na al die rijst en noodles. Viva la France!

HUISHOUDELIJK:

• Route
• Foto’s: Chiang Mai > Pai > Mae Hong Son > Chiang Mai
• Foto’s: Chiang Mai > Chiang Rai > Phu Chee Fah > Chiang Mai

Helicopterplatform in Bangkok!

Deze plek stond niet in de Lonely Planet maar is wel een prachtige locatie om een paar boterhammen met pindakaas te smeren en te genieten van het uitzicht. Iets met een behulpzame receptioniste, een lift en een openstaande nooduitgang. Als je iets echt wil, dan kan het.

Meer foto’s? Klik HIER.

Dan nog iets; mijn verjaardag was te gek! Ik heb erg gezellig gegeten met Olaf in Chinatown. Daarna zijn we een Chinese club ingedoken waarvan ik nog steeds niet snap wat de bedoeling was. Terug op K.S. Road een live verbinding met dinerende families Keijzer/Jansen, erg fijn! Op de terugweg naar mijn hotel heb ik een Schot geholpen een zatte Franseus 6 trappen op te tillen. De Schot nam me erna mee naar zijn vrienden/vriendinnen en die hebben me geholpen mijn verjaardag tot een eervol einde te brengen. Nachtburgermeester.

En, ook niet onbelanrijk; iedereen heel erg bedankt voor alle leuke en lieve berichtjes!

Ed.

HEADQUARTER: Khao San Road.

De Hongaar op het vliegtuig naar London, de Zweed op het vliegtuig naar Perth, de Sloveense op het vliegtuig naar Vientiane en ik vlieg richting Bangkok.

Goodnight Kuala Lumpur en, voor de tweede keer inmiddels, “Hello K.S. Road!” Vanaf hier ga ik mijn route verder uitstippelen. De bestemmingen blijven nog even een verassing, dat zijn ze voor mij ook.

Toen ik gister het internationale vliegveld van Bangkok in liep had ik een beetje het gevoel van thuiskomen. Na 3 weken Maleisië, was het fijn weer een bekende omgeving te zien. De taxirit naar Chinatown was, zoals verwacht, chaotisch en Khao San Road was niet minder hectisch dan de vorige keer.

Toen ineens een herinnering die ik bijna was vergeten; mandarijntjessap! Man wat is dat lekker, en oh, wat kun je dat missen. In Maleisië hebben ze namenlijk de ballen verstand van sinasappelsap en krijg je vaak één geblendde sinasappel gemixt met limonade, suiker en ijs. In Bangkok daarentegen verkopen ze overal op straat kleine flesjes met versgeperst mandarijntjessap. Heerlijk!

Met mijn sapje en mijn grijns stapte in een hostel binnen en nu heb ik een prima kamer voor voor weinig. Meteen al mijn kleren in de laundry service gedumpt en een heerlijk lange nacht geslapen.

Nu ga ik, fris en fruitig, aan de slag. Mijn gedachtes ordenen en een plan trekken voor de komende tijd. Wordt vervolgd dus.

HUISHOUDELIJK:

• Camera is gerepareerd, dus FOTO’S van het snorkelen op de Perhentian Islands.
• En een ZOEKPLAATJE.

VIDEOMATERIAAL:

Zelfgemaakte tosties met Oost-Eurpeanen!

Na 47 dagen verhuizen van hostel naar guesthouse naar dornroom naar bungalow overviel me een warm en huislijk gevoel toen ik gisteren de deur van een prachtig penthouse op de 11 verdieping van een luxe appartementencomplex in het centrum van Kuala Lumpur opende.

Civilization, beschaving! Een warme douche met shampoo, mijn eigen tostie maken, een fijne bank om op te slapen, schilderijtjes aan de muur, een zwembad op het dak, een zweedse sauna en een gym en dit alles met een prachtig uitzicht op de KL- en de Petronastowers.

Dit geluk is me geschonken door Joseph, een Hongaar uit London die ik ben tegengekomen op de Perhentian Islands. Het appartement is van zijn nichtje en haar Slowaakse vriendin die hier in Kuala Lumpur allebij op een Engels taalinstituut voor Arabieren werken.

Gister zijn we hier aangekomen na een ruige boottrip en 12 uur in een slaaptrein. We hebben de Perhentian eilanden achter ons gelaten na 2 dagen prachtig weer met volle zon en 2 dagen storm. Het was fantastisch daar.

Ik kwam alleen aan op het eiland na een bus- en bootreis vanaf de Taman Negara. Ik checkte alleen in in een bungalow en bracht helemaal in mijn eentje mijn vieze jungle kleren naar de laundry service. Ik wilde alleen een restaurantje opzoeken om eenzaam te gaan eten maar toen sloeg het noodlot toe en raakte ik in gesprek met een Zwitsers meisje, een Hongaar en een Amerikaan. De dagen die volgden waren erg gezellig en ontspannend en bestonden voornamelijk uit mooie gesprekken, lekker eten, backgamon, duiken, snorkelen, een nacht op het strand en Monkeyjuice.

Na de snorkeltrip hebben we ons met z’n zevenen laten droppen op een verlaten strand met 2 schoongemaakte vissen, een meloen, een annanas, genoeg Monkeyjuice en de afspraak voor een pickup de volgende morgen om 09:00 (we konden niet terug over land). Na een uur op het strand doemde grote zwarte wolken op en begon het te stortregenen voor het kampvuur fatsoenlijk brandde. De boottaxi wist dit vast en zeker van te voren en moest nu wel met een grijns in zijn kantoortje zitten. Ondanks de stortregen gingen we door met het verzamelen van hout en verwoedde pogingen om het vuur aan te krijgen. De eindeloze positieve instelling van de drie engelsen en mij hield de sfeer er in en uiteindelijk slaagden we erin om de vissen te Bar-B-Q’en. De beste ontdekking van de avond was dat er tijdens een stortbui geen betere plek is om te schuilen dan, met je hoofd onder water, in de zee.

De dag erop de hele dag geslapen (door de regen kregen we weinig slaap) en de dag daarop hadden we genoeg regen ervaren en besloten de Hongaar, de Amerikaan en ik om het eiland te verlaten. De bootreis terug was uniek. Ik ben niet gauw bezorgd, maar toen onze speedbootbestuurder maar wazig om zich heen bleef kijken terwijl wij stillagen in ruige zee met 19 pasagiers op een te kleine boot, maakte ik me toch even druk om mijn anderhalf jaar oude Franse amie naast me.

Uiteindelijk veilig de haven bereikt en de slaaptrein ingedoken. De volgende morgen werd ik wakker in Kuala Lumpur en de rest van het verhaal is bekend.

Ik bereid me vanaf hier voor om naar het noorden te gaan.

HUISHOUDELIJK:

• Mijn camera was toch niet zo waterdicht als in de reclame. Hierdoor moeten jullie even wachten op foto’s en filmpjes van haaien, schildpadden, triggervissen, Nemo’s, barracuda’s en groupers.
• UPDATE van de pagina route zodat je kunt beginnen met het uitstippelen van je eigen vakantie naar Maleisie.
• Fenne bedankt voor je felicitatie, leuk! Ik ben maandag pas jarig..
  

Jungleboy!

Na Kuala Lumpur ben ik doorgereisd naar de Taman Negara, het oudste regenwoud ter wereld, met een bus en met gammele boot. Na drie uur varen dacht ik dat we echt in de ‘Middle of Knowhere’ waren aangekomen maar achteraf bleek dat er gewoon een weg liep en we ook met de bus hadden gekund.  Naïeve ik.

Desalniettemin vermaak ik me hier prima. De jungle is mooi en ik heb mijn eerste hikes (zonder gids en op blote voeten) al gemaakt. Prachtig! Dat is wat anders dan de Ginkelse Heide of het Rhenense Bos. Schrik niet van de foto van mijn been nadat ik er een bloedzuiger af had getrokken met een gespleten stuk bamboe. Rambo hier.

Het internet is in totaal duurder dan mijn slaapplek dus ik houd het kort. Vandaag dus geen groot avontuurlijk verhaal maar wel nieuwe foto’s; HIER en HIER.

En een FILMPJE van mijn ontdekking in het internetcafe in Kuala Lumpur.

Ps. Op wat geinfecteerde muggenbulten en af en toe een voedselvergiftigingetje na ben ik kerngezond en keigelukkig.

OVERZICHT:

• Foto’s – Dagtrip naar Putrajaya (50 KM van Kuala Lumpur)
• Foto’s – Taman Negara (Hiking en Cave Exploration)
• Filmpje – Gamende Kinderen

Full Moon, Warzone?

Dinsdag 10 februari stond Koh Phangan in het teken van de Full Moon party. Een maandelijks feest waar tussen de 20 en 30 duizend mensen op af komen. Al het avontuur speelde zich af op Had Rin’s Sunrise Beach, een strand wat in 23 jaar is getransformeerd van een stil onbekend strandje naar een wereldwijd bekende party area.

De avond van de Full Moon was er een pre Full Moon feestje in ons resort waarbij een Duitse vriend van Dave (de chef) wat muziek kwam draaien. Ik raakte in gesprek met een andere vriend van Dave die er uitzag als een, uit zijn kleren gegroeide, hippie. Hij vertelde mij dat hij, 23 jaar geleden, aan de grondslag had gestaan van het hele Full Moon gebeuren. 20 jaar geleden had hij zich op het eiland gevestigd en vanaf toen had hij zijn eigen graf gegraven door zich in te zetten voor de feesten op Had Rin. Zijn huis staat op het strand links van Had Rin en nadat hij er 19 jaar gelukkig had gewoond verblijft hij vanaf 2009 op Harmony Beach omdat hij niet meer in zijn eigen huis kan slapen van de muziek iedere nacht.

Een gesprek van 45 minuten leverde de volgende stellingen op:

• De Full Moon is niet meer wat het was geweest.
• De Full Moon is uit zijn voegen gegroeid.
• Oude idealen worden niet meer nagestreefd.
• De Full Moon is nu een individualistisch feest, het gevoel van samen is weg.
• De Full Moon is nu een feest met vooral alcohol en uppers, de eens zo mooie LSD is niet meer voorradig.
• De Full Moon is niet meer goed te organiseren.
• De Full Moon is een commercieel gebeuren
• De Full Moon is nog gevaarlijk ook.

Zijn punt was duidelijk toen hij me vertelde dat hij eigenlijk nooit meer naar de echte Full Moons op Sunrise Beach ging maar iedere Full Moon alleen de after- en de after after party’s bezocht.

Het gesprek met de oude hippie had me wel benieuwd gemaakt en ik had wel zin om te gaan kijken. Niet lang erna arriveerde onze taxi en vertrokken we met een groep van 12 mensen.

Onderweg naar Had Rin (ongeveer 3 a 4 KM) werden we tegen gehouden door een roadblock op de weg. Niet zoals in NL, twee agenten en een dranghek maar ongeveer 30 militairen gewapend met zaklampen, 2 jeeps en een aantal politieagenten met auto’s. Voor we Had Rin in konden moesten we door een haag van chagerijnig en gevaarlijk kijkende uniformen en werden we één voor één gefouilleerd.Wat een elende en wat een partykiller! Waar was dit allemaal voor nodig? Dit was Thailands oorlog tegen drugs, kwam ik achter na wat vragen om me heen. Hipocriter kan bijna niet, werd me verteld.

De politie en militairen zijn tijdens de Full Moons de hele nacht (en dag) bezig om achterlijke toeristen op te sporen die in het openbaar drugs gebruiken of verhandelen. In camuflage pakken of undercover mengen ze zich tussen de feestgangers. Overtreed je de wet en zien zij dat, dan krijg je een zaklamp in je gezicht … “Come police station, come police station! You go to jail, long time!” … en wordt je verteld dat je meemag naar het politiebureau en uiteindelijk de gevangenis . Goed systeem, zou je zeggen. Beetje streng, maar duidelijk.

De werkelijke aard van dit gebeuren is helemaal niet dat deze agenten of militairen het feestje nou zo graag drugsvrij willen hebben. Sterker nog, ze faciliteren de hele bende door in beslag genomen drugs weer op de ‘markt’ te brengen. Uiteindelijk is iedere agent of militair er op uit om die nacht een bonus te verdienen door de aangehouden, hopeloze en angstige toerist uiteindelijk aan te bieden zich vrij te kopen door middel van het betalen van 10.000 BATH (=200 euro). Een interessant gebeuren dus.

Het feestje was verder prima. Iets minder speciaal dan ik verwacht had en zoals de hippie me al voorspeld had, vrij commercieel. In zijn mening over individueel en niet samen moest ik hem ongelijk in geven maar misschien kwam dat door de gekke Ieren die ik aan mijn zijde had. Al met al een prima avond die voor mij eindigde in een hangmat op de bovenverdieping van de Foo Bar (het meetingpoint voor de Harmony Beach gangers).

De dag erop was een hangover day met gezond eten en fruit shakes en DVD’s. De 12e noem ik de vertrekdag omdat toen iedereen zijn eigen weg ging vanaf Koh Phangan. Ik nam de nachtboot – mooie belevenis – en de bus naar Kuala Lumpur (Maleisië). Na 25 uur reizen kwam ik daar aan en nu verblijf ik in het Red Dragon Hostel in China Town. Gisteren de KL tower en de Petronas Twin Towers gezien en beklommen, check de foto’s.

Ik vermaak me hier prima, gauw meer.

HUISHOUDELIJK:

• Leuke reacties op de pagina Guestbook, bedankt! Ivan ik lachte me rot, Pa maak je niet te druk en oom John kom anders een weekje duiken!
• Foto’s van Koh Phangan (dwaze Ieren)
  
• Foto’s van Kuala Lumpur (van boven)

Koh Phangan, Party Island

Met begrippen als; Half Moon, Full Moon, Jungle Experience, Shiva Moon, pool party’s, Mushroom Hill, Amsterdam Bar, psychedelic trance, lots of buckets en Hangover Days kun je 90% van Koh Phangan beschrijven. Dit is een feest eiland, dat staat vast. Backpackers en party people komen met tienduizenden van over heel de wereld naar dit eiland om van deze scene te genieten. Niets is te gek. Alcohol vloeit overmatig en drugs is eerder de regel dan uitzondering.

Lucky me, ik heb het mooiste plekje van het eiland gevonden. Harmony Beach. Een rustiek resort in een moeilijk te bereiken baai. Gerund door Dave, een oud golf caddy uit Engeland en een vriendelijke staf van always joking Thai. Het is mijn 3e resort op het eiland (in 5 dagen) en ik ben blij dat ik vanaf vandaag hier verblijf.

Mijn eerste resort was te simpel voor woorden. De kamer was smerig en het strand erg slecht. Niet echt een vooruitgang na de mooie stranden op Koh Tao maar een prima plek om mijn tas te dumpen. Hier begon mijn zoektocht. Mijn slechte eerste indruk kon ik inwisselen voor een goede tweede nadat ik de eerste rotspartij had getrotseerd. Prachtige uitgestorven stranden met hier en daar wat bungalows en een barretje. Na een wandeling van 2 uur en a la Pepperminds door-to-door informeren of er kamers vrij waren was het raak. Vimarn Samut, een prima resort voor een redelijke prijs (mijn grens had ik gesteld op 300 Bath). Ik moest meteen 3 nachten vooruit betalen maar dat was geen probleem. Prima strand, goede sfeer maar kraaiende hanen onder mijn bungalow. Ik begrijp niet waarom ze mij moesten hebben. Knettergek werd ik ervan. Ondanks dat ik niet zomaar zou moorden heb ik op het punt gestaan deze vriendelijke vrienden de nek om te draaien.

Op mijn weg terug van resort nummer 2 naar resort nummer 1 trof ik Harmony Beach, op de heenweg was ik er schijnbaar blind voorbij gelopen. Ik vond dat het tijd was voor een koude cola en meteen ervoer ik de goede atmosfeer die hier hangt. Ik raakte in gesprek met de Thaise barman die aan Muay Thai Boxing doet. Interessant. Op mijn weg naar de toilet vond ik een boek over de architectonische toepassingen van beton en met dit boek scoorde ik twee lachende Finse meisjes die me uitnodigden om mee te spelen met kaarten. Aan dezelfde tafel Mick (uit Londen), Rasmus (uit Zweden / USA) en 4 Canadezen. Zo heb je ineens 8 nieuwe vrienden.

Die avond met zijn allen de jungle ingetaxiet op weg naar de Half Moon Party. Prima feestje, het hele album van Spongle kwam voorbij. De dagen die volgenden trok ik op met Mick en Rasmus, we zitten in hetzelfde schuitje, traveling alone. Mick is een verhalen verteller en regelmatig lach ik me tranen om zijn prachtige avonturen die hij beleeft in het Londonse. Rasmus is een rustige half Zweed die voor minstens 2 jaar onderweg is. Hij voorziet me van een boel practische informatie en ik voorzie hem van mijn mooie ervaringen van mij als barman. Prima gasten om mee op te trekken.

Vandaag is Mick vertrokken. Gedag zeggen gaat hier even gemakkelijk als ontmoeten. Hoort erbij, iedereen zijn eigen plan. Hij heeft me uitgenodigd voor een prachtig weekend in Londen, I’ll keep in mind. Ik neem zijn bed over in de bungalow van Rasmus (vannacht was mijn laatste nacht in het 2e resort) en zo komt het dat, ondanks dat dit resort compleet volgeboekt is, ik vanaf vandaag toch kan verblijven op Harmony Beach (250 Bath). As I said, lucky me.

De komende dagen bestaan uit; languit liggend lezen, zon-zee-strand, goede muziek, het voorbereiden van mijn sprong naar Maleisie, internationale conversaties (improving my english every day) en de Full Moon op de 10e.

I’ll keep you updated.

Harmony Beach

Mopad cruise naar Ko Ma

Koh Tao – As the American said: “Love this island!”

Koh Tao is met recht mijn tweede -paradijs- eiland ervaring. Wauw wat is het mooi hier en, na twee dagen te hebben verbleven in Bangkok is het hier zo ongelooflijk rustig en laid back. Overdag wordt er hier vooral genoten van het zonnetje, lekker gegeten en gesnorkeld of gedoken. ’s Avonds verplaatst iedereen zich naar een van de vette Beach Bar’s (de mijne is Lotus) en daar wordt onder genot van een drankje en de ondergaande zon genoten van vuurshow’s (niet uit te leggen > bizar). Iedereen is daar in contact met elkaar en weer zou ik de sfeer willen vergelijken met die zoals op de festivalcamping van Pinkpop of Lowlands.

De trip naar Koh Tao alleen al was een avontuur. Mijn bus vertrok om 05:30 am vanf K.S.R. Police Station en daarom had ik besloten die nacht niet te gaan slapen. De situaties die je rond dit nachtelijk uur op straat in Bangkok meemaakt zijn komisch. Zo waren er bijvoorbeeld om 03:00 am twee ‘bouwvakkers’ bezig de straat open te breken met drilboren. Met een grijns stond ik naar ze te kijken en met wat handen- en voetenwerk wist een van de twee me duidelijk te maken dat dit soort werkzaamheden wel ’s nachts moesten omdat het overdag te simpelweg druk is. Daar moest ik hem gelijk in geven.

Het wachten bij het politie bureau creeerde een tweede grijs toen ik er achter kwam dat – iedere keer als de agenten wilden comuniceren per portofoon – ze uit het raam moesten hangen om beter bereik te hebben.

Toen vertrok mijn bus naar Koh Tao. Erg blij dat ik had besloten mijn vest in mijn tas te doen want met airconditioning kan niemand hier echt overweg. Van de bus op de boot en toen begon ik weer een beetje wakker te worden.

Op het dek kom ik in gesprek met een Californiaan die me vertelt over zijn liefde voor dit eiland en erg trots is op de canabiskwekerijen die hij runt in Humbolt County. Interessant. Hij tipt me een prima duikschool waar ik gratis kan verblijven en ontbijten. Aangekomen en ingecheckt en na minder dan een uur op het eiland kreeg ik mijn eerste duiklessen.

Kortom, PADI gehaald, 4 duiken achter de rug. Animal Planet maar dan in 3D (Jip, je had gelijk). Supermooi!

Vandaag mijn eerste ‘vrije dag’ en ik ben samen met de Californiaan op pad gegaan om wat mooie stranden te bezoeken. Allebij een scootertje gehuurd en veel gecruised. Prima dag.

Vanavond viert mijn zweedse duikinstrictrice haar verjaardag met een barbeque op het strand dus dat wordt ook mooi.

Morgen start mijn Advanced Open Water Cource met een nachtduik. Daar heb ik veel zin in.

Gegroet allen.

HUISHOUDELIJK:

• Het einde is wat kort maar dat is omdat mijn duikbuddy Sarah naar binnen kwam om te vertellen dat de BBQ is begonnen.
• Reacties kun je vanaf nu kwijt op de pagina “Guestbook“.
• Nieuwe foto’s

Khao San Road

Koh San Road is knettergek. Het is een soort van ideale combinatie tussen een festvalsfeer als op de camping van Lowlands, een verkooplust als op Koninginnendag in Amsterdam en een bereidheid om deliriums aan te gaan zoals je die in bijvoorbeeld Salou vindt. Veel engelsen, veel zweden, veel kiwi’s.

Bovendien is – nog meer als in de rest van Bangkok – alles, echt alles er te koop. Van versleten rugzakken tot splinternieuwe camera’s en van snacks waarvan je niet weer of ze, toen ze leefden, Beeeh, Boeeeh, Woef of Miauw hebben gezegd tot entreepassen voor het beveiligde terrein van Schiphol in Amsterdam. Ik kijk mijn ogen uit. Leuk voor twee dagen.

Morgenvroeg, om 5:30 am, vertrekt mijn bus naar Koh Tao.

Verder heb ik google maps bijgewerkt. Check hiervoor de pagina route of kilk gewoon HIER.

Catch ‘ya on the flipside.

UPDATE:

Weliswaar niet van eigen productie maar toch, het filmpje hieronder geeft een indruk van Khao San Road by night. Het is een 24uurs economie hier, nu 3:28 am kun je nog steeds overal terrecht en iets verderop in de straat staan mannen met drilboren de tegels weg te hakken voor onderhoud. Tell you what, het verbaast me niet eens meer. Alles went snel.

Wachtend op mijn bus naar het zuiden, zo maar even aanschuiven bij een stel Kiwies of Ausies. Het is gezellig hier.

Hippie-eiland (Koh Chang)

Beng, dat derde biertje knalt er in na een dag reizen. Ik ben weer een avondje bij Olaf in Bangkok, daar staan flessen bier van 640cl in de koelkast. Even wat anders dan een kleintje in de Luifel. Naast dit ‘one-man-feestje’ (de rest ligt vredig te slapen, het is hier 00:32) heb ik met mijzelf afgesproken dat er een verslag zou komen na mijn bezoek aan het machische hippie-eiland Koh Chang. Bij deze dus.

Koh Chang is mijn eerste eiland wat ik op deze reis aandoe. Het heeft voor mij al wel wat machisch dus. Na een tochtje van 6 uur met een busje en 30 min met een boot doemen grote bergen op. De woorden ‘Welcome to Koh Chang’ zijn op zo’n 20 meter hoogte tegen de rotswand geplaats. Ik voel me meteen welkom en thuis, een grijns vult mijn gezicht naarmate we de haven naderen. Hier heb ik zin in.

Onze bus (overigens prachtig geparkeerd > zie foto) rijdt de boot af en meteen wordt duidelijk dat het verkeer op Koh Chang niet veel gestructureerder is dan in Bangkok. Het voordeel is wel; er is maar één weg. Tweerichtings verkeer, en wat breder in sommige bochten. De chauffeur kent de weg op het eiland, geeft flink gas, cruist met gemak tegen de bergen op en haalt backpackers op scooters in in scherpe bochten (“gezakt, te enthausiast gereden” zou mijn 3e CBR examinatrische hebben gezegd).

Dan een vervallen houten bord: “KP Huts”. Daar moeten we toch echt heen dus ik klop de chauffeur op zijn schouder. “KB resort” dacht hij te hebben gelezen, maar gelukkig waren we allert. In KP worden we vriendelijk ontvangen en al snel naar onze hut gebracht. Een prima houten optrekje met een veranda die bij vloed nog geen 4 meter van de azuurblauwe zee verwijderd is. Prachtig, hier heb ik over gedroomd. Liggend in mijn hangmat, turend naar de zee, droom ik weg bij een aanblik van groene uitstekende eilanden, een vissersbootje en bejaarde duitse billen die zo nu en dan langs komen lopen. KP hut is super en Koh Chang is mooi. De natuur is om je heen en de thaise glimlach ook. De sfeer is fijn.

De dagen die vollgen vullen we met wat cruisen op de scooter (die monsters rijden 100 kmh), lekker eten, goede fruit shakes een thaise massage (ze hebben me afgemat daar), een boottochtje met BBQ en gesnorkel, een tocht in de jungle met een olifant en uiteraard met languit liggen in mijn hangmat en lezen in een boek. Prima leven dus hier op Koh Chang. Een week gaat hier verschrikkelijk snel en zodoende zitten we nu alweer in Bangkok.

Morgenvroeg zeg ik Nikée en Olaf gedag. Ze gaan samen een tour maken. Ik trek in mijn eentje de deur van dit appartement achter me dicht en vertrek richtig Khao San Road. Helemaal alleen vanaf nu.

Ik heb er zin in.

Waar het schip zal stranden weet ik niet. I’ll keep you updated.

FACTS:

• Mijn scooter rijdt max 102 kmh
• Kosten scooter 200 bath per dag
• Koh Chang archipel bestaat uit 52 eilanden
• Hoogste berg (Khao Salak Phet) is 744 m
• Chinees Nieuwjaar = 25 Januari

Hua Hoeua; mijn vriend de olifant

We konden het prima vinden samen, maar ach, wat duurde ons plezier zo kort. We zijn de jungle in gerend en hebben samen de rivier getrotseerd. Ik durfde je niet te wassen, daarvoor was onze relatie nog te pril. Hua Hoeua, mijn vriend ik ga je missen. Het gaat je goed in het olifantenkamp. Geniet van je oude dag.

Foto album 2: Koh Chang (Thailand)

Fotoooooooo’s > klik HIER

Je moet wat hè..

In chronologische volgorde (picasa):

1. Creatief parkeren op de boot. 2. Fijn uitzicht bij het avondeten. 3. Mi casa! 4. Prima vieuw bij de koffie. 5. Distibutie van brandstof voor mijn monster. 6. Varen. 7. Vissersboot. 8. Snorkelen. 9. White Sand Beach. 10. White Sand Beach met de boten van mr. Kai. 11. Fijn strandje. 12. Sleep in a hammock. 13. De stropende nachtvissers kwam ik tegen tijdens mijn avondduik. 14. Mijn olifantenvriend en ik konden het wel goed vinden met elkaar. 15. Laat je tanden zien! 16. Droomauto?!

Opstaan met Ed

Check it out. Koh Chang is mooi!

Cursus: Succes naar Eigen Creatie

Dit jaar heb ik in Amsterdam bij David de Kock en Rijk Smitskamp de cursus ” Succes naar Eigen Creatie”  gevolgd. Ik heb er een boel geleerd en ik heb inzicht gekregen in een aantal belangrijke processen en reacties. Het heeft me bewuster gemaakt. Vanavond 19 januari wordt in Amsterdam de eindpresentatie gegeven waar ik helaas (helaas, ik ben op Koh Chang…) niet bij kan zijn. Daarom heb ik mijn inbreng gefilmd en op youtube gezet (www.youtube.com/edopreis).

Het resultaat is niet technisch hoogstaand of psychologisch diepgaand maar wel puur. Ik ben blij met wat het geworden is.

Genoeg geouwehoer, neem maar een kijkje.

p.s. Koh Chang, dit eiland is fantastisch. Ik voel me hier heel erg fijn. Gauw meer. Eerst genieten.

Liefs.

Foto album 1: Bangkok (Thailand)

Ja. Foto’s! Dat zie je goed.

De link in de rechterbalk moet toegang geven tot een slideshow.

Anders klik HIER voor een overzicht.

Vandaag, 18 januari, zijn we met een longtailboat gevaren naar de floating market; Tailing Chan. Daarna nog ritten in een Tuk Tuk door het centrum van Bangkok. Prachtig, met mijn hoofd uit de zijkant hangen en af en toe naar binnen omdat ik anders een bus zou raken. We hebben erg lekker gegeten aan het water; fried rice with beef, vegatables and medium spicy sauce (dat heb ik geweten). Morgen vroeg op vanwege een tripje naar…. een prachtig eiland.

Gauw meer.

Goede start – (Bangkok)

Beste allemaal,

Mijn eerste echte blog vanuit Thailand. Om precies te zijn Bangkok, voor mij de poort naar Zuid-Oost Azië. Vanmorgen, 16 januari, werd ik wakker omdat ik rook dat de dag was begonnen.

Voor ik mijn bed uit kwam heb ik minstens 10 minuten liggen nadenken over hoe mooi het eigenlijk is dat je ruikt dat de dag begint. Het is voor mij een mooi symbool voor de compleet andere omgeving waarin ik in beland ben. Ik zal het uitleggen.

Hier in Bangkok geven de mensen aan eten en restaurants een iets andere invulling dan we gewend zijn in Nederland. Om te beginnen eet je hier niet 3 keer per dag maar bestaat je hele dagelijkse voeding uit kleine maaltijden. Alles is hier op straat te krijgen. Alles. Op werkelijk iedere straathoek, en ertussen, staan; kraampjes, tafeltjes, stoeltjes, karretjes, kleedjes, branders, potjes, grilletjes, pannetjes en andere faciliteiten om eten klaar te maken en te verkopen. Zo komt het dus dat, wanneer je 1 kilometerop straat loopt , je minstens 30 tot 40 mogelijkheden tegenkomt om de lekkerste gerechten te kiezen, die dan voor je neus direct voor je in de pan worden gegooid. 3 minuten later zit je op plastic stoeltjes aan een plastic tafeltje te dineren of loopt je vrolijk over straat te happen. En lekker, dat geloof je niet.. Alleen al daarom vind ik het prachtig dat ik een tijd hier in het Oosten ben. En zo komt het dus ook dat, toen ik vanmorgen in mijn bed lag met mijn raam wijd open, er een vleugje van een mengsel van geroosterd vlees, gebakken banaan, en brandende houtskool vermengd met Bangkok’s uitlaatgassen mijn neus bereikte waardoor ik me plots realiseerde dat ik me bevond in een enorme stad in het centrum van Zuid-Oost Azië. Een grijns vulde mijn gezicht.

Gister, vandaag, morgen en overmorgen verkennen we Bangkok. Olaf is een fijne gids. Hij heeft ons  rondgeleid op Wat Pho, een enorm tempelcomplex rond een groot beeld van De Liggende Boeddha. Fantastisch om te zien hoe hier invloeden van verschillende richtingen in het Boeddhisme en zelfs verschillende landstreken met elkaar worden verenigd, dat is vooral te zien aan de verschillende beelden en bouwstijlen die lukraak door elkaar worden gebruikt (is me uitgelegd). Daarnaast krijg ik van Olaf een masterclass Boedhisme die volgens mij nog lang niet klaar is en een boel relevante tips om het met dit land, dit volk en de eigenaardigheden om te gaan (leestip). Erg leuk.

Verder zijn we op het terrein geweest van de universiteit, hebben rondgekeken bij Grand Palace (een oud koninklijk complex) en als laaste een flinke tocht gemaakt door China Town. Tussendoor gegeten en gedronken op verschillende plekken en zijn we getransporteerd op een aantal manieren; Taxi (=bizar), Metro (=makkelijk), Skytrain (=overzichtelijk) en, het allermooist, the Ferry (=gaaf en gezellig druk). Ondanks dat er overal waar je kijkt handel  plaatsvindt, zijn de Thai absoluut niet opdringerig. In tegendeel, het zijn vriendelijke mensen die erg bereidt zijn om je te helpen maar dan wanneer puntje bij paaltje komt er geen woord begrijpen en je overtuigd van zichzelf totaal de verkeerde kant op sturen. Dat wordt nog wat.

Genoeg voor nu. Ik ga slapen.

FACTS:

• Starttarief voor de taxi is 35 bath, daarna 7 bath per km
• Temperatuur = 27 graden Celsius
• Complete maaltijd met drinken kost 35 bath
• Flesje Thai Redbull kost 14 bath
• 46 bath = 1 euro

Eerste indrukken

Na 11 uur vliegen, 2 suffe films, noodels en een ontbijtje in een vliegtuig vol met Duitsers ben ik veilig geland.

De eerste ladyboys zijn gespot en dikke mannen met jonge meisjes ook (was niet zo moeilijk).

Verder, véél indrukken. Met de taxi door de stad is prachtig.

Ik ga beleven.

Jullie horen gauw meer.

p.s. Props voor het uitzwaaicommitée en bedankt voor alle fijne berichtjes. Waardevol!

Official Release

Sommigen hadden al een keer stiekem een kijkje genomen of moesten van mij even meedelen in mijn enthousiasme over wat ik had geproduceerd. Na lang wachten is het dan zover; vanaf vandaag is is iedereen welkom hier op edopreis.nl om te zien wat ik de komende maanden uitspook in far, far East.

Intussen vliegt de tijd voorbij en tel ik nog maar 12 dagen voor ik naar Bangkok vlieg. Hier in Nederland moet voor die tijd nog een boel gebeuren dus ik heb nog even geen tijd om weg te dromen.

Ik houd jullie op de hoogte.

Top Gear goes to Vietnam

Top Gear ging van Zuid Vietnam naar Noord Vietnam op een motor.

1600 km.

Knettergek of een fantastisch plan?!

DEEL 1 / DEEL 2

Ze vliegen weer..

BANGKOK – Vrijdagochtend 5 december vanaf vijf uur Nederlandse tijd zal de internationale luchthaven Suvarnabhumi bij Bangkok weer normaal functioneren. Dat heeft het hoofd van het vliegveld donderdag gezegd.

Internationale luchtvaartinspecteurs zijn uitgenodigd om het vliegveld vrijdag te inspecteren.

De luchthaven werd acht dagen bezet gehouden door demonstranten, waardoor honderdduizenden toeristen gedupeerd raakten.

BRON: nu.nl

Bijeenkomst

Op het vliegveld van Bangkok wordt vandaag een bijeenkomst georganiseerd ter ere van oud-permier Thaksin Shinawatra. Het vliegverkeer is hierdoor wat vertraagd. De overheid vraagt uw begrip.

Voor meer nieuwsresultaten klik HIER.

Vliegen 14-01-2009

Even dit delen.

Life is what happens to you while you’re busy making other plans.

John Lennon (nummer: Beautiful Boy)

http://mooiezinnen.wordpress.com

Genoeg voor nu, gauw meer.

Kinder- en jeugdpsychiatrie

Nog 6 dagen, 2 uur en 40 minuten…
… Karakter

Nog 6 dagen, 2 uur en 39 minuten…
… lekker drukke, vrolijke kinderen die over de gangen rennen
… half 9 vrolijk naar binnen, 5 uur met vierkante ogen naar buiten
… achter een PC starend naar een 15 inch TFT scherm
… druk zijn met het verwerken van vergaderstukken
… bijhouden van agenda’s
… zwaaien naar leuke groepsleidsters
… plannen van afspraken en vergaderingen
… chemische, instant Cup ‘a Soup tussen de middag

Nog 6 dagen, 2 uur en 36 minuten…
… nine-to-five’er
… opstaan om half 7
… fietsen of rennen naar de bus
… lachen naar de buschauffeur die er toch wel weer niks aan kon doen
… meecruisen in de cabrio (één keer zonder dak!!)

Nog 6 dagen, 2 uur en 32 minuten…
… laat slapen, vroeg opstaan. Goed dineren, niet ontbijten. Leven als een kantoorjunkie

Nog even dus, dan is het voorbij op mijn kantoortje op de Horalaan nummer 5, tussen de dames.
Geloof het of niet, ik ga het missen. Leuke collega’s, fijne mensen. Interessante project(jes) en genoeg kennis om van te snoepen. Ze hebben hier de moeite genomen me wegwijs te maken in het vak van P&O, het schrijven van mooie brieven, het afwijzen van vasthoudende sollicitanten en het archiveren van stapels documenten.
Van formulierentikker tot juniorsecretaresse en van archivaris tot bemanning secretariaat afdeling KIC.
Wat een sprong in mijn carrière, een stage commerciële economie is er niets bij. Aan te raden voor iedereen met ’studiekeuzeproblematiek’. Zoveel goede raad heb ik nog nooit bij elkaar gezien. Erg leuk, en minstens zo interessant.

En na Karakter, een diep gat? Nee. Huis verkopen, tas inpakken, en gaan. Een sprong in het diepe en dan nog meer avonturen en nog meer genieten. Wat dacht jij dan?!

Hoogachtend en met vriendelijke groet,

Edwin Jansen
junior secretaris
afd. Kwaliteit Innovatie & Communicatie

Vliegen 14-07-2008

Veertien juli tweeduizend-acht om vijftien-uur-vijf-en-veertig vanaf Dusseldorf, via Munchen naar Bangkok. En dan? De weide wereld in? Of klinkt dat te idealistisch? In ieder geval reizen, meemaken en genieten. Ik grijp aan wat er op mijn pad komt en zal vooral niet vergeten te blijven dromen. Een gek idee om uit een gestructureerd leven te stappen en tot eigenlijk de dag van vertrek niet te weten wat het komend half jaar gaat brengen. Ik moet er nog een beetje aan wennen.

Nog vier-en-vijftig nachtjes slapen, vier-en-vijftig volle dagen om keihard te werken en te genieten van de mensen om me heen.

Jullie horen van me.